Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Χαρά για...brunch!

Μπαντς!
Μπαντς!
Μπαντς!

χαχαχαχαχαχ


Brunch το λένε οι Άγγλοι και εννοούν το μεσημεριανό γεύμα με μια έννοια πιο...πρωινή!

Κάτι σαν πρωινό με μεσημεριανή χρήση! Κατάλαβες;

Είτε κατάλαβες είτε όχι το φάγαμε και το ευχαριστηθήκαμε.

Πού;
Στο Canteen, στο κέντρο της πόλης.

Τι;;;;
Μα φυσικά pancakes! Κάτι σαν τηγανίτες με διάφορους συνδυασμούς.
Εμείς, μαζί με τη νονά Ρεβέκκα φάγαμε pancakes με φράουλα, με μπανάνα και σοκολάτα αλλά και  scrubbed eggs καφέ φυσικά. Οκ, εσύ ήπιες σοκολάτα (σοχολάτααααα μαμά!).



 

Pancakes με το δικό μου "σπιτικό" τρόπο φτιάχνω κι εγώ αλλά αυτά είναι α-ξε-πέ-ρα-στα!
Υπάρχουν πολλές παραλλαγές με διάφορα συνοδευτικά.

 Α, χθες έμαθες και για τα scrubbed eggs. Να, αυτά εδώ.

Θα μου πεις τώρα και με το δίκιο σου "καλά ρε μάνα; Και γιατί το λέμε brunch"; Είχαμε και στο...χωριό μας brunch;

Θα σου απαντήσω ότι αυτός είναι ένας λαθεμένος τρόπος σκέψης και έκφρασης και θα σου πω ότι πλέον τα χωριά είναι πολύ πιο ενημερωμένα για όλα. Ενδεχομένως και πιο...ψηφιακά και εξελιγμένα.

Η ζωή είναι μέσα σε όλα. Απαντά σε όλες τις γλώσσες για ίδιες ή διαφορετικές συνήθειες.

Αυτό που έχει σημασία είναι πως ήταν μια γλυκειά, υπέροχη ημέρα με ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν.

Λοιπόν;
Πότε θα ξαναπάμε για brunch (μπαντς);;;;
 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δάκρυα "πορτοκάλια"

Τα πορτοκάλια είναι νόστιμα, ειδικά εκείνα τα ζουμερά με τη γλυκόξινη γεύση. Έχουν βιταμίνες μα κυρίως έχουν μνήμες... Λίγους μήνες πριν φέρω στον κόσμο το παιδί μου, καθάριζα ένα ζουμερό πορτοκάλι. Τη λαχτάρα μου να το φάω διέκοψε η "παρέμβαση" του αδελφού μου του Δημήτρη. Έσπευσε να με ενημερώσει και να με προστατεύσει. "Σοφουλάκι, μην τρως πορτοκάλια τα βράδια! Δεν θα μπορείς να κοιμηθείς! Θα νιώθεις κάψιμο!"  . Στις μεταφορικές έννοιες της καθημερινότητας λέμε "σαν πορτοκάλια τα δάκρυά της..." Σε λίγο καιρό, τον Αύγουστο που θα έρθει, κλείνουμε 4 χρόνια από το θάνατο του Δημήτρη μας. Τέσσερα χρόνια χωρίς τον πολυαγαπημένο γιο της μάνας μας, τον αδελφό μου και θείο της κόρης μου...λάτρευε ο ένας τον άλλον...Λατρευόμασταν. Κάθε φορά, κάθε μέρα πριν φύγω για τη δουλειά, χώνω μέσα στην τσάντα μου ένα πορτοκάλι...

Σήμερα θα σου μιλήσω για τη μαμά μου.

Θυμάμαι τη μαμά μου... τα πρωινά που μας έντυνε για το σχολείο... εκείνο το σφίξιμο του αποχωρισμού που ένιωθα και την ανυπομονησία να έρθει το μεσημέρι. Που θα άνοιγε την πόρτα και θα την έβλεπα στο σπίτι, να συγυρίζει, να μαγειρεύει και να στρώνει το τραπέζι. Να τη βλέπω. Μου έφτανε. Θυμάμαι τη μαμά μου τα καλοκαίρια...στο μπαλκόνι να κεντά και εγώ να ετοιμάζομαι να πάω για παιχνίδι με τις φίλες μου για ώρες ατελείωτες. Θυμάμαι που μας φώναζε από το μπαλκόνι η μαμά για να επιστρέψουμε στο σπίτι. Πού να το ξέραμε τότε τι σήμαινε η κινητή τηλεφωνία; Θυμάμαι τις εκδρομές μας τα Σάββατα για μπάνιο στη Χαλκιδική. Χρόνια μετά η ίδια ανακάλυψε τις ομορφιές και της Πιερίας. Θυμάμαι τη γεύση της μερέντας στο ψωμί. Ήταν αλλιώτικη τότε.  Και θυμάμαι τον καιρό που εργαζόταν η μαμά τα μικρά αλλά πολύ δυνατά συναισθηματικά σημειώματα που γράφαμε η μία στην άλλη... "Φουφουκίτσα μου σ'αγαπώ πολύ. Δε θα αργήσω. Να με περιμένεις". Τους καλύτερους καφέδες τους έχω ...

Αντίο Δημητράκη μου.

Γεννήθηκες στις 28 Αυγούστου 1975 και εγώ στις 21 Ιουνίου 1977. Είχαμε δύο χρόνια παρά κάτι διαφορά. "Για την ακρίβεια 22 μήνες" όπως έλεγε η μαμά. Παρόλο που ήσουν μεγαλύτερος από εμένα, η μαμά έλεγε ότι σε προστάτευα και προλάβαινα διάφορες ζημιές σου. Διόρθωνα τις αταξίες σου... Έτσι έσωσα ένα κρυσταλλένιο βάζο που επιχείρησες εν αγνοία σου να σπάσεις τον καιρό που μέναμε στη λατρεμένη μας οδό "Τυρολόης 5" στην Κάτω Τούμπα, ακριβώς απέναντι από το γήπεδο του ΠΑΟΚ. Έπιασα το βάζο και σε κοίταξα με ύφος "μα τι πας να κάνεις παιδί μου;". Μια άλλη φορά, βρήκα το χαμένο σου πράσινο ποδήλατο. Το είχες χάσει και στενοχωριόσουν. Σε είχα μαλώσει άσχημα θυμάμαι ο μπαμπάς "για την τόση επιπολαιότητά σου". Μια Κυριακή του 1985 που έγιναν εκλογές και επιστρέφοντας με το αυτοκίνητο από το εκλογικό κέντρο που ψήφισαν οι γονείς μας είδα από το παράθυρο το πράσινο ποδήλατο! "Το βρήκα! Το βρήκα ! Να το ποδήλατό μας" φώναξα. Ένα παιδάκι με ειδικές ανάγ...