Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ήρθε ο Αη Βασίλης!

Ήρθε!
Ήρθε ο κανονικός, δηλάδή ο αληθινός, δηλαδή ο πραγματικός Αη Βασίλης στο σπίτι μας! Συνήθως έρχεται την παραμονή της Πρωχρονιάς αλλά δεν ήθελε να περιμένεις άλλο και ήρθε σε εμάς ανήμερα Χριστουγέννων!

Ήταν λοιπόν ο αληθινός!

Όχι σαν αυτόν που έβλεπες τόσο καιρό στα κινούμενα σχέδια και έξω στην πόλη. Δεν ήταν ούτε φουσκωτό μπαλόνι, ούτε μια ζωγραφιά στον τοίχο, ούτε διακοσμητικό σε κατάστημα με είδη παιχνιδιών!

Ηταν ο πραγματικός!
Καλά, πώς βρήκε τρόπο και άνοιξε την πόρτα;
Θα μου πεις εντάξει, κανονικά έπρεπε να μπει από την καμινάδα, αλλά να σου πω την αλήθεια έπαψε πλέον να στριμώχνεται εκεί γιατί τελευταία δεν του το επιτρέπει ο γιατρός του (όπως μου είπε).


Λίγο μετά τις 8 το βράδυ λοιπόν και ενώ είχαμε τοποθετήσει το δίσκο με τα μπισκότα και το γάλα του ο Αη Βασίλης εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά μας!


Τέτοια έκπληξη ποιος να την περίμενε;
Ήταν ακριβώς όπως τον φανταζόμασταν!
Χοντρούλης, με πολλά γένια και γυαλιά στα μάτια για να βλέπει καλύτερα!



Είχε στους ώμους του έναν τεράστιο σάκο!
Εκεί μέσα είχε τα δώρα που του ζήτησες, σε εκείνο το γράμμα που του είχαμε στείλει, θυμάσαι, ε;
Σε πήρε στην αγκαλιά του, σε φίλισε, σου είπε ότι σε αγαπά πολύ και πως σε έβλεπε τόσο καιρό που ήσουν ένα γλυκό και καλό παιδάκι.
Τον κοιτούσες αποσβολωμένη, δεν πίστευες στα μάτια σου, κοιτούσες μια εκείνον και μια εμένα. Νομίζω πως ήταν κάτι απερίγραπτο για εσένα!
Πρόλαβες να του πεις "Σε περιμέναμε...σε βλέπαμε με τη μαμά...στις ταινίες...."

Ο Αη Βασίλης σου έδωσε την πιο σφιχτή αγκαλιά του, σου αφησε τα δώρα του και σου είπε πως έχει πολύ δρόμο ακόμη να κάνει για να πάει και σε άλλα παιδάκια.

Μαγικές στιγμές που θα θυμόμαστε για πάντα.
Αργότερα στον ύπνο σου μου έλεγες ακόμη για τον αη Βασίλη που ήρθε και σε θυμήθηκε.... "Μανούλα...ήθε ο Αη Βασίλης σο πίτι μας...τον είδες μανούλα;;;;" με ρωτούσες συνέχεια.

Τον είδα. Όπως είδα και τις τεράστιες σπίθες που φώτιζαν τα ματάκια σου.
Και τι άλλο να θέλει ένας γονιός;;;;

Καλό δρόμο Αη Βασίλη!
Καλή χρονιά και χρόνια πολλά!



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δάκρυα "πορτοκάλια"

Τα πορτοκάλια είναι νόστιμα, ειδικά εκείνα τα ζουμερά με τη γλυκόξινη γεύση. Έχουν βιταμίνες μα κυρίως έχουν μνήμες... Λίγους μήνες πριν φέρω στον κόσμο το παιδί μου, καθάριζα ένα ζουμερό πορτοκάλι. Τη λαχτάρα μου να το φάω διέκοψε η "παρέμβαση" του αδελφού μου του Δημήτρη. Έσπευσε να με ενημερώσει και να με προστατεύσει. "Σοφουλάκι, μην τρως πορτοκάλια τα βράδια! Δεν θα μπορείς να κοιμηθείς! Θα νιώθεις κάψιμο!"  . Στις μεταφορικές έννοιες της καθημερινότητας λέμε "σαν πορτοκάλια τα δάκρυά της..." Σε λίγο καιρό, τον Αύγουστο που θα έρθει, κλείνουμε 4 χρόνια από το θάνατο του Δημήτρη μας. Τέσσερα χρόνια χωρίς τον πολυαγαπημένο γιο της μάνας μας, τον αδελφό μου και θείο της κόρης μου...λάτρευε ο ένας τον άλλον...Λατρευόμασταν. Κάθε φορά, κάθε μέρα πριν φύγω για τη δουλειά, χώνω μέσα στην τσάντα μου ένα πορτοκάλι...

Σήμερα θα σου μιλήσω για τη μαμά μου.

Θυμάμαι τη μαμά μου... τα πρωινά που μας έντυνε για το σχολείο... εκείνο το σφίξιμο του αποχωρισμού που ένιωθα και την ανυπομονησία να έρθει το μεσημέρι. Που θα άνοιγε την πόρτα και θα την έβλεπα στο σπίτι, να συγυρίζει, να μαγειρεύει και να στρώνει το τραπέζι. Να τη βλέπω. Μου έφτανε. Θυμάμαι τη μαμά μου τα καλοκαίρια...στο μπαλκόνι να κεντά και εγώ να ετοιμάζομαι να πάω για παιχνίδι με τις φίλες μου για ώρες ατελείωτες. Θυμάμαι που μας φώναζε από το μπαλκόνι η μαμά για να επιστρέψουμε στο σπίτι. Πού να το ξέραμε τότε τι σήμαινε η κινητή τηλεφωνία; Θυμάμαι τις εκδρομές μας τα Σάββατα για μπάνιο στη Χαλκιδική. Χρόνια μετά η ίδια ανακάλυψε τις ομορφιές και της Πιερίας. Θυμάμαι τη γεύση της μερέντας στο ψωμί. Ήταν αλλιώτικη τότε.  Και θυμάμαι τον καιρό που εργαζόταν η μαμά τα μικρά αλλά πολύ δυνατά συναισθηματικά σημειώματα που γράφαμε η μία στην άλλη... "Φουφουκίτσα μου σ'αγαπώ πολύ. Δε θα αργήσω. Να με περιμένεις". Τους καλύτερους καφέδες τους έχω ...

Αντίο Δημητράκη μου.

Γεννήθηκες στις 28 Αυγούστου 1975 και εγώ στις 21 Ιουνίου 1977. Είχαμε δύο χρόνια παρά κάτι διαφορά. "Για την ακρίβεια 22 μήνες" όπως έλεγε η μαμά. Παρόλο που ήσουν μεγαλύτερος από εμένα, η μαμά έλεγε ότι σε προστάτευα και προλάβαινα διάφορες ζημιές σου. Διόρθωνα τις αταξίες σου... Έτσι έσωσα ένα κρυσταλλένιο βάζο που επιχείρησες εν αγνοία σου να σπάσεις τον καιρό που μέναμε στη λατρεμένη μας οδό "Τυρολόης 5" στην Κάτω Τούμπα, ακριβώς απέναντι από το γήπεδο του ΠΑΟΚ. Έπιασα το βάζο και σε κοίταξα με ύφος "μα τι πας να κάνεις παιδί μου;". Μια άλλη φορά, βρήκα το χαμένο σου πράσινο ποδήλατο. Το είχες χάσει και στενοχωριόσουν. Σε είχα μαλώσει άσχημα θυμάμαι ο μπαμπάς "για την τόση επιπολαιότητά σου". Μια Κυριακή του 1985 που έγιναν εκλογές και επιστρέφοντας με το αυτοκίνητο από το εκλογικό κέντρο που ψήφισαν οι γονείς μας είδα από το παράθυρο το πράσινο ποδήλατο! "Το βρήκα! Το βρήκα ! Να το ποδήλατό μας" φώναξα. Ένα παιδάκι με ειδικές ανάγ...