Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Σήμερα θα σου μιλήσω για τη μαμά μου.

Θυμάμαι τη μαμά μου...



τα πρωινά που μας έντυνε για το σχολείο...
εκείνο το σφίξιμο του αποχωρισμού που ένιωθα και την ανυπομονησία να έρθει το μεσημέρι.
Που θα άνοιγε την πόρτα και θα την έβλεπα στο σπίτι, να συγυρίζει, να μαγειρεύει και να στρώνει το τραπέζι.
Να τη βλέπω. Μου έφτανε.

Θυμάμαι τη μαμά μου τα καλοκαίρια...στο μπαλκόνι να κεντά και εγώ να ετοιμάζομαι να πάω για παιχνίδι με τις φίλες μου για ώρες ατελείωτες.

Θυμάμαι που μας φώναζε από το μπαλκόνι η μαμά για να επιστρέψουμε στο σπίτι. Πού να το ξέραμε τότε τι σήμαινε η κινητή τηλεφωνία;

Θυμάμαι τις εκδρομές μας τα Σάββατα για μπάνιο στη Χαλκιδική. Χρόνια μετά η ίδια ανακάλυψε τις ομορφιές και της Πιερίας.

Θυμάμαι τη γεύση της μερέντας στο ψωμί. Ήταν αλλιώτικη τότε. 

Και θυμάμαι τον καιρό που εργαζόταν η μαμά τα μικρά αλλά πολύ δυνατά συναισθηματικά σημειώματα που γράφαμε η μία στην άλλη...

"Φουφουκίτσα μου σ'αγαπώ πολύ. Δε θα αργήσω. Να με περιμένεις".

Τους καλύτερους καφέδες τους έχω πιει με τη μαμά μου. Και τις καλύ…
Πρόσφατες αναρτήσεις

Για τη Ζωή μας.

Αδύνατον να το χωρέσει ο νους μας. Μετά τον Δημήτρη και τον Φώτη η οικογένεια του δημοτικού Ραδιοφώνου Θεσσαλονίκης έχασε και εσένα Ζωή.
Αυτό δεν ήταν απλώς μαχαιριά στην καρδιά.  Το μαχαίρι θα μας πληγώνει για καιρό.
Κάτι γίνεται.
Κάτι έφταιξε.
Κάπου κάτι κάναμε λάθος.
Έφυγε η ακεραιότητα,  η αξιοπρέπεια,  η καλοσύνη, η ανθρωπιά, η ομορφιά.  Έφυγε η Χαρά, έφυγε η αγάπη. Έφυγε η καλοπροαίρετη διάθεση και ματιά .
Η Ζωή Σιμαρα υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός του δημοτικού Ραδιοφώνου Θεσσαλονίκης  για περισσότερα από 24 χρόνια.  Μια ζωή ολόκληρη δοσμένη στις μουσικές και τους στίχους, στα βιβλία,  τους δίσκους και τα cd της.  Η Ζωή ήταν αυτό που συχνά λέμε "η ήρεμη δύναμη". Δε χρειαζόταν να κάνει θόρυβο για να αποδείξει ότι είναι σημαντική.  Ήταν σημαντική έτσι κι αλλιώς. Είχε μια ποιότητα και μια ανώτερη κλάση θαρρείς και ήταν από αλλού φερμενη.  Μα, από αλλού ήταν φερμενη  όντως. Γνωριστήκαμε το 2002, σε μια σύσκεψη που είχαμε στο Ραδιόφωνο.  Έτρεξα να της μιλήσω καθώς είχε γυρι…

Στο Μύλο των Ξωτικών και στο πάρκο των ευχών!

Με σήκωσες και εφέτος από τον καναπέ και κινήσαμε για τα Χριστουγεννιάτικα πάρκα της Λάρισας και των Τρικάλων! Πρόπερσι είχαμε πάει στην Ονειρούπολη της Δράμας. Εφέτος σειρά είχαν άλλοι προορισμοί!
Ο Μύλος των Ξωτικών και το Πάρκο των Ευχών!


Πήγαμε με τον προαστιακό σιδηρόδρομο στη Λάρισα, μείναμε στο ξενοδοχείο Αχίλλειον (*ο Άγιος Αχίλλειος είναι ο πολιούχος της Λάρισας) και από εκεί με τους συγγενείς που συναντήσαμε επισκεφθήκαμε αυθημερόν και τα Τρίκαλα.

Η Λάρισα μας άρεσε πάρα πολύ γιατί όντως είναι μια family friendly πόλη, με μεγάλη πλατεία, με πεζοδρομημένο το κέντρο και άνετους χώρους για περπάτημα. Είδαμε και υπόγειους κάδους!
Α! Και έχει και free wifi στην κεντρική πλατεία!

Το Πάρκο των Ευχών βρισκόταν ακριβώς απέναντι από το ξενοδοχείο στο πάρκο Αλκαζάρ και ήταν πραγματικά μαγευτικό. 




Σε ενθουσίασε το καρουζέλ αλλά και η πριγκίπισσα του πάγου που φωτογραφιζόταν με τα παιδάκια.



Στο Πάρκο των Ευχών υπάρχει και το χριστουγεννιάτικο τρενάκι που σε πάει και σε φέρνει από την κεντρική π…

Η ημέρα που δεν έφαγες πρωινό.

Είσαι πολύ γενναίο παιδί!
Το ξέρεις; Σου το λέω πολλές φορές αλλά ποτέ δε θα μπορέσει το παιδικό μυαλουδάκι σου να συνειδητοποιήσει το βάρος των λέξεων. 
Όταν αυτό το blog είτε εκτυπωθεί είτε το διαβάσεις μόνη σου, σίγουρα θα καταλάβεις.

Η ημέρα που δεν έφαγες πρωινό ήταν εκείνη που δεν μπορούσα εγώ να σηκωθώ για να σου ετοιμάσω.

Όταν σε είδα να έρχεσαι στο κρεβάτι και να κάθεσαι δίπλα μου για παρέα μαζί με ένα μπολ πατατάκια και ένα ποτήρι γάλα είχα σαφώς καταλάβει ότι έπρεπε να κάνω και πάλι τα πάντα για να μπορέσω σου προσφέρω ξανά τον χαρούμενο εαυτό μου.

Η μαμά σου, έκανε μια ξαφνική στάση άθελά της.
Σταμάτησε το σύστημα να "δουλεύει".
Ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας στο κεφάλι με τις οργανικές και ψυχολογικές προεκτάσεις του είχε διαλύσει ό,τι είχαμε χτίσει μαζί.

Το μπολ με τα πατατάκια σου και το ποτήρι με το γάλα σου μού έδωσαν τη σπρωξιά για να σηκωθώ να ψάξω τη λύση μου.

ΚΑΙ ΤΗ ΒΡΗΚΑ.

Μια λέξη θέλω μόνο να μάθεις.

Δε μου λένε τίποτα τα μαθηματικά.
Δε μου λέει τίποτα η γλώσσα.
Δε μου λέει τίποτα η μελέτη περιβάλλοντος ούτε τα εικαστικά αν δε μάθεις από εμένα πρώτα ΕΝΑ πράγμα.
Μια λέξη μόνο:

ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ.

Συλλαβησέ την:

Α - ΚΕ - ΡΑΙ- Ο- ΤΗ - ΤΑ.

Το καλό με εσένα (για άλλους ίσως είναι κακό) είναι το ότι ξέρεις ήδη να διαβάζεις. Ο συλλαβισμός δεν σου ήταν ποτέ χρήσιμος.

Άρα έχεις μια παραπάνω ευθύνη με αυτή τη λέξη:
Να την εφαρμόσεις σε κάθε στιγμή της ζωής σου είτε εγώ είμαι δίπλα σου είτε όχι.
Να θυμάσαι ότι ακόμα και όταν θα πνίγεσαι, αν είσαι και παραμείνεις ακέραιη, το φως και η αλήθεια σου δε θα πάψουν ποτέ να λάμπουν.



Θα συναντήσεις εμπόδια. Αγνόησέ τα.
Ακέραιη θα ζεις και θα ποδοπατιέσαι.
Ακέραιη.

Σε φιλώ.
Η μαμά σου.

Καλά Χριστούγεννα!

Όπως έχεις ήδη καταλάβει είμαι χριστουγεννιάτικος τύπος. Η χαρά που ένιωθα ως παιδί τα Χριστούγεννα με ακολουθεί και ως ενήλικη.



Και δε μου αρκούν οι σύντομες ευχές σε κάρτες μικροσκοπικές, μικρές ή έστω κάπως πιο μεγάλες.
Οι ηλεκτρονικού τύπου ευχές μου αρέσουν αλλά εφέτος ήθελα να σου πω περισσότερα από όσα σκέφτομαι.
Πού να χωρέσουν σε μια κάρτα;

Εύχομαι λοιπόν τα εφετινά σου Χριστούγεννα να "κρυφτούν" μέσα σε μια γυάλινη μπάλα...



...και να βγάζεις από μέσα της όλες τις παιδικές σου μνήμες...



να περνάς καλά μόνος/η σου....




ή με παρέα 

Εύχομαι κανείς και τίποτα να μη σου ανεβάζει την πίεση

Να θυμάσαι πως το πιο ζεστό απάγγειο είναι η οικογένεια

και οι καλοί, αληθινοί φίλοι

Να μη χρειαστεί να  αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας

Και αν χρειαστεί (πράγμα που απεύχομαι), να βρεις τρόπους να χαλλλλαρώσεις. Κάπως έτσι:

Με βλέπει ο Άη Βασίλης μαμά;

Είμαι χριστουγεννιάτικος τύπος. Με εσένα το κατάλαβα! Δηλαδή, για να ξέρεις, αν δεν ήσουν εσύ τα Χριστούγεννα δε θα είχαν καμία μα καμία σημασία για εμένα!

 Κάθε χρόνο τη φοράω τη χριστουγεννιάτικη πινελιά μου ειδικά στο χώρο εργασίας γιατί θέλω να βλέπω τον κόσμο να χαμογελά και να μου λέει "από τώρα Σοφία μας έφερες τα Χριστούγεννα;"
Από τώρα!
Ιδού!

 Την περασμένη εβδομάδα που είχα λίγες μέρες άδεια, σκεφτήκαμε πως μάλλον ήρθε η ώρα να μπει και το σπίτι μας σε χριστουγεννιάτικο mood (που είχαμε και στο χωριό μας χο χο χο χο!)

Και όπως είδες, δεν κράτησα τον όρκο μου και αγόρασα και πάλι χριστουγεννιάτικες κούπες!
Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει!
Κάποιος να μου λύσει τα χριστουγεννιάτικα μάγια!
(αστειεύομαι! Μην τολμήσει κανείς!)

 Είναι η εποχή που με ρωτάς "με βλέπει ο Άη Βασίλης μαμά;" και "από πού θα μπει στο σπίτι μας ο Άη Βασίλης μαμά;;;".

Και φυσικά εξάντλησα όλες τις πιθανότητες λέγοντάς σου ότι ίσως μπει από την καμινάδα του τζακιού (μήπως να μην το ανάψουμε εκε…