Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δεν περνάς κυρ-Αλέκο ή όπως αλλιώς σε λένε

 Η αλήθεια είναι ότι γέλασα πολύ με το "κυρ Αλέκο". Δεν ξέρω γιατί επέλεξα αυτό το όνομα. Η ζωή είναι σοβαρή. Πολύ σοβαρή. Αλλά είναι και πολύ αστεία.

Δεν ξέρω σε ποια ηλικία σε βρίσκω να διαβάζεις αυτές τις γραμμές. Σε όποια ηλικία και αν έπεσαν στα χέρια σου, να ξέρεις ότι έδωσα μεγάλο αγώνα και προσπάθησα πολύ να σεβαστώ τα όριά σου. 

Το ότι είσαι παιδί μου δε σημαίνει ότι θα φερθώ όπως θέλω. Ναι, είμαι η πρώτη εξουσία που συναντάς στη ζωή σου αλλά και εγώ έχω συγκεκριμένα όρια δράσης. Κάνω την αυτοκριτική μου, προσέχω τις λέξεις μου, τις κινήσεις μου, τις σκέψεις μου, τις εκφράσεις μου.


"Δεν περνάς κυρά Σοφία" από εδώ.

Το σέβομαι το εδώ το δικό σου. Με τις πράξεις  μου προσπαθώ να σου δείξω ότι και εσύ οφείλεις στον εαυτό σου να θέτεις όρια στον κάθε κυρ Αλέκο, κυρ Γιώργο, κυρά Λένη. Όρια στον συμμαθητή σου, στον συμφοιτητή σου, στον αγαπημένο σου, στον διευθυντή σου.

Ο - ΡΙ - Α.

Μια λέξη χίλιες ευτυχίες.

"Καλά τα λες ρε μάνα, αλλά αν τα καταπατούν τα όριά μου;"

Συνεχίζεις να τα θέτεις. Και αν ο άλλος δεν καταλαβαίνει αποφασίζεις ΕΣΥ πότε θα τα κατανοήσει μια καλή. Ενίοτε με κόστος.

Αυτή την ώρα που σου γράφω, γράφτηκε ιστορία. Την έγραψε η ολυμπιονίκης μας Σοφία Μπεκατώρου που έπεσε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης από αθλητικό παράγοντα της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας.

Ποιος θα το πίστευε ε;

Ένας δυνατός εκμεταλλεύτηκε ο όνειρο ενός κοριτσιού να κατακτήσει διάκριση στην ιστιοπλοϊα.

Μας χάρισε χρυσά μετάλλια η Σοφία Μπεκατώρου αλλά τα όριά της έπρεπε να πάρουν δικαίωση.

Η Σοφία Μπεκατώρου έγραψε ιστορία καθώς το κίνημα #metoo πήρε τεράστιες διαστάσεις.

Γυναίκες άρχισαν να μιλούν για τη σεξουαλική παρενόχληση ή κακοποίηση που υπέστησαν.

Κάποιοι κατηγόρησαν τη Σοφία Μπεκατώρου για το χρόνο της αντίδρασής της. Λες και έπρεπε να πάρει την άδειά τους για το πότε θα μιλήσει.

Ξέρεις, είναι ωραίο να κοιμάται ήσυχος ο θύτης και να τον αιφνιδιάζεις σε ανύποπτο χρόνο. Αν μπορείς, αν αντέχει η ψυχούλα σου να περιμένει, κάντο. Αν όχι, μίλα επί τόπου.

Μίλα όμως.

 

Μη σκεφτείς ούτε για αστείο "τι θα πει ο κόσμος, τι θα πούνε για εμένα, τι αναστάτωση θα προκαλέσω".

Εγώ που δεν ήμουν καλή στη Φυσική (μια φορά έγραψα μόνο 17 σε διαγώνισμα) ακολουθώ το "κάθε δράση έχει μια αντίδραση".

Υπόσχομαι να στο μεταδώσω όσο καλύτερα μπορώ.


 

Σε φιλώ.

Η μαμά.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δάκρυα "πορτοκάλια"

Τα πορτοκάλια είναι νόστιμα, ειδικά εκείνα τα ζουμερά με τη γλυκόξινη γεύση. Έχουν βιταμίνες μα κυρίως έχουν μνήμες... Λίγους μήνες πριν φέρω στον κόσμο το παιδί μου, καθάριζα ένα ζουμερό πορτοκάλι. Τη λαχτάρα μου να το φάω διέκοψε η "παρέμβαση" του αδελφού μου του Δημήτρη. Έσπευσε να με ενημερώσει και να με προστατεύσει. "Σοφουλάκι, μην τρως πορτοκάλια τα βράδια! Δεν θα μπορείς να κοιμηθείς! Θα νιώθεις κάψιμο!"  . Στις μεταφορικές έννοιες της καθημερινότητας λέμε "σαν πορτοκάλια τα δάκρυά της..." Σε λίγο καιρό, τον Αύγουστο που θα έρθει, κλείνουμε 4 χρόνια από το θάνατο του Δημήτρη μας. Τέσσερα χρόνια χωρίς τον πολυαγαπημένο γιο της μάνας μας, τον αδελφό μου και θείο της κόρης μου...λάτρευε ο ένας τον άλλον...Λατρευόμασταν. Κάθε φορά, κάθε μέρα πριν φύγω για τη δουλειά, χώνω μέσα στην τσάντα μου ένα πορτοκάλι...

Σήμερα θα σου μιλήσω για τη μαμά μου.

Θυμάμαι τη μαμά μου... τα πρωινά που μας έντυνε για το σχολείο... εκείνο το σφίξιμο του αποχωρισμού που ένιωθα και την ανυπομονησία να έρθει το μεσημέρι. Που θα άνοιγε την πόρτα και θα την έβλεπα στο σπίτι, να συγυρίζει, να μαγειρεύει και να στρώνει το τραπέζι. Να τη βλέπω. Μου έφτανε. Θυμάμαι τη μαμά μου τα καλοκαίρια...στο μπαλκόνι να κεντά και εγώ να ετοιμάζομαι να πάω για παιχνίδι με τις φίλες μου για ώρες ατελείωτες. Θυμάμαι που μας φώναζε από το μπαλκόνι η μαμά για να επιστρέψουμε στο σπίτι. Πού να το ξέραμε τότε τι σήμαινε η κινητή τηλεφωνία; Θυμάμαι τις εκδρομές μας τα Σάββατα για μπάνιο στη Χαλκιδική. Χρόνια μετά η ίδια ανακάλυψε τις ομορφιές και της Πιερίας. Θυμάμαι τη γεύση της μερέντας στο ψωμί. Ήταν αλλιώτικη τότε.  Και θυμάμαι τον καιρό που εργαζόταν η μαμά τα μικρά αλλά πολύ δυνατά συναισθηματικά σημειώματα που γράφαμε η μία στην άλλη... "Φουφουκίτσα μου σ'αγαπώ πολύ. Δε θα αργήσω. Να με περιμένεις". Τους καλύτερους καφέδες τους έχω ...

Αντίο Δημητράκη μου.

Γεννήθηκες στις 28 Αυγούστου 1975 και εγώ στις 21 Ιουνίου 1977. Είχαμε δύο χρόνια παρά κάτι διαφορά. "Για την ακρίβεια 22 μήνες" όπως έλεγε η μαμά. Παρόλο που ήσουν μεγαλύτερος από εμένα, η μαμά έλεγε ότι σε προστάτευα και προλάβαινα διάφορες ζημιές σου. Διόρθωνα τις αταξίες σου... Έτσι έσωσα ένα κρυσταλλένιο βάζο που επιχείρησες εν αγνοία σου να σπάσεις τον καιρό που μέναμε στη λατρεμένη μας οδό "Τυρολόης 5" στην Κάτω Τούμπα, ακριβώς απέναντι από το γήπεδο του ΠΑΟΚ. Έπιασα το βάζο και σε κοίταξα με ύφος "μα τι πας να κάνεις παιδί μου;". Μια άλλη φορά, βρήκα το χαμένο σου πράσινο ποδήλατο. Το είχες χάσει και στενοχωριόσουν. Σε είχα μαλώσει άσχημα θυμάμαι ο μπαμπάς "για την τόση επιπολαιότητά σου". Μια Κυριακή του 1985 που έγιναν εκλογές και επιστρέφοντας με το αυτοκίνητο από το εκλογικό κέντρο που ψήφισαν οι γονείς μας είδα από το παράθυρο το πράσινο ποδήλατο! "Το βρήκα! Το βρήκα ! Να το ποδήλατό μας" φώναξα. Ένα παιδάκι με ειδικές ανάγ...