Ένα αλλιώτικο στέμμα.

 

Πώς γίναμε έτσι;

Γίναμε ή έτσι ήμασταν πάντα;

Κάθε μέρα αυτό αναρωτιέμαι...

Εγωισμός. Εμείς να είμαστε καλά. Δεν εισπράττω αλληλεγγύη από αυτά που βλέπω. Ειδήσεις, τόσοι νεκροί, τόσοι διασωληνωμένοι, τόσα μέτρα, τόσα φάρμακα, τόσα εμβόλια. Ποιος τηρεί, ποιος δεν τηρεί τα μέτρα, ποιος πιστεύει, ποιος δεν  πιστεύει στον ιό. Τρομακτική μουσική στα ρεπορτάζ λες και δεν έχουμε τρομοκρατηθεί έτσι και αλλιώς. 

 

 

Αυτό εν ολίγοις κατάλαβα μετά από τόσο καιρό που η πανδημία χτύπησε και την Ελλάδα.

Τώρα που η αρρώστια και ο θάνατος μας αφορά όλους τώρα είναι που ο καθένας κοιτάει την πάρτη του. Γιατί τώρα είμαστε όλοι εν δυνάμει σε κίνδυνο. Δεν κάνει διάκριση ο κίνδυνος πια. Και αντί αυτό να μας κάνει περισσότερο ανθρώπους μας έβγαλε μια κακία και μια ξινίλα άνευ προηγουμένου.

 

 Οk. Καθάρισε επιμελώς το γραφείο και το πληκτρολόγιό σου αλλά καθάρισε και το μυαλό και την καρδιά σου.

 

Πλένουμε χέρια, κρατάμε αποστάσεις και φοράμε μάσκα όχι μόνο για το δικό μας καλό αλλά και για το καλό του διπλανού μας.

Το μόνο που ίσως θα μας στοιχίσει είναι τα Χριστούγεννα εξ αποστάσεως. Τα αποστασιοποιημένα Χριστούγεννα. Ίσως όμως και αυτά να έχουν το λόγο τους που για πρώτη φορά θα είναι πολύ διαφορετικά από άλλες φορές.

 

 Κι όταν πέσουν και αυτές οι μάσκες τι άραγε θα ειπωθεί;

μια μέρα ίσως καταλάβεις.

Σε φιλώ,

η μαμά.