Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πήραμε τα βουνά!

 Αυτό το καλοκαίρι πήραμε τα βουνά και είπαμε με ένα στόμα μια φωνή "Διακοπές πού αλλού; Στην Πιερία! Πού αλλού και Όλυμπος και δίπλα στο κύμα;;;".


Πήρα την οικογένεια αγκαζέ και εγκατασταθήκαμε για περίπου τρεις εβδομάδες στο εξοχικό μας, στο λεγόμενο "Κόκκινο Σπίτι" στη Σκοτίνα Πιερίας. Το σπίτι το έχτισαν οι παππούδες μου αλλά την τοποθεσία την επέλεξε η μαμά μου και πολύ καλά έκανε διότι το κλίμα της περιοχής είναι απολύτως ευεργετικό. Περνάς τις διακοπές σου στην απόλυτη δροσιά που σου παρέχει το βουνό και αν θες να κάνεις και τα μπανάκια σου κατεβαίνεις στην παραλία όπου ναι, εντάξει, εκεί θα αισθανθείς τη ζέστη.

Πάντως το θερμόμετρο δεν έδειξε ποτέ παραπάνω από 25 βαθμούς Κελσίου. Καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό αν είσαι άνθρωπος που δυσανασχετεί με τη ζέστη όπως εγώ.


Η θάλασσα της Πιερίας είναι αρκετά καλή και της Σκοτίνας ακόμη ωραιότερη. Το ατού της περιοχής είναι ότι συνδυάζει βουνό και θάλασσα και ένα απίστευτα όμορφο φυσικό τοπίο. Λατρέψαμε το φυσικό τοπίο της Άνω Σκοτίνας...


Η περιοχή της Πιερίας έχει και πολλά ιστορικά μέρη που μπορεί να επισκεφθεί κανείς. Ο αρχαιολογικό χώρος του Δίου, το κάστρο του Πλαταμώνα και πολλά άλλα.Μην παραλείψεις να πας στα Λείβηθρα  και να πιεις καφέ στον ΟΡΦΕΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΙΔΙΚΗ.

Σε μια πλαγιά του Ανατολικού Ολύμπου, χωμένο μέσα στο πράσινο, με θέα το Αιγαίο, ανάμεσα σε πηγάδια, λιμνουλες, τρεχούμενο νερό, βρίσκεται ένα πετρόκτιστο καφενεδακι σαν από παραμύθι βγαλμένο με βρυσούλες και κανόνια που προσφέρει μια ανάσα δροσιάς και ξεκούρασης στους ταξιδιώτες με ελληνικό καφέ σε πήλινη κούπα από την χοβολη, ρακί, μπύρα, κρασί και μεζεδάκια αλλά και γλυκά για την ικανοποίηση του ουρανίσκου... 

 


Η ανατολή του ηλίου να βγαίνει μέσα από τη θάλασσα και να τη βλέπεις από το μπαλκόνι σου, σε κάνει να αναρωτιέσαι τι άλλο θέλει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος; Ξυπνήσαμε πολλές φορές νωρίς νωρίς για να την απολαύσουμε!



Ίσως ήταν η πρώτη φορά που ξεκουράστηκα πραγματικά. Παίξαμε, γελάσαμε όλες μαζί, εσύ, η γιαγιά και εγώ όσο ποτέ άλλοτε και επίσης ανακάλυψα άλλο ένα ταλέντο μου!

Φτιάχνω πρωινά προδιαγραφών μπουφέ ξενοδοχείου! Νομίζω σας κακόμαθα κορίτσια! χιχιχιχιχ!

Η Σκοτίνα Πιερίας είναι γεμάτη από καστανιές και το δικό μας εξοχικό βρίσκεται ανάμεσα σε αυτές. Το θρόισμα των φύλλων τους ακούγεται σαν νανούρισμα. Για αυτό μάλλον κοιμηθήκαμε τόσο πολύ όλες αυτές τις ημέρες... μα πιο πολύ από όλα πατήσαμε το pause. Κάναμε μια μεγάλη παύση από το τρέξιμο όλης της χρονιάς. Δέσαμε και τα τυρμπάνια στο κεφάλι ως καλοκαιρινό look παραλίας (πολύ βολικό και εύκολο).


Από όλα όμως πιο πολύ, αυτό που μπορώ να πω με απόλυτη σιγουριά είναι ότι κάναμε τις πιο ασφαλείς διακοπές μεσούσης της πανδημίας του κορωνοϊού. Νιώσαμε ότι δεν έχουμε να κινδυνεύσουμε από τίποτα, αφού είμασταν μακριά από συνωστισμούς (το μέρος έτσι και αλλιώς είναι αραιοκατοικημένο) και σε χώρο δικό μας τηρώντας όλα τα μέτρα υγιεινής. Καλά, περιττό να σου πω ότι τα πλυντήρια πήραν φωτιά! Διότι η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά!

Ραντεβού και πάλι του χρόνου με υγεία πάνω από όλα!

Μην  ξεχνάς! Το κρύο τσάι με λεμόνι το θέλουμε με πολλά παγάκια!

Οk;;;


Σε φιλώ.

Η μαμά.




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Για τη Ζωή μας.

Αδύνατον να το χωρέσει ο νους μας. Μετά τον Δημήτρη και τον Φώτη η οικογένεια του δημοτικού Ραδιοφώνου Θεσσαλονίκης έχασε και εσένα Ζωή.
Αυτό δεν ήταν απλώς μαχαιριά στην καρδιά.  Το μαχαίρι θα μας πληγώνει για καιρό.
Κάτι γίνεται.
Κάτι έφταιξε.
Κάπου κάτι κάναμε λάθος.
Έφυγε η ακεραιότητα,  η αξιοπρέπεια,  η καλοσύνη, η ανθρωπιά, η ομορφιά.  Έφυγε η Χαρά, έφυγε η αγάπη. Έφυγε η καλοπροαίρετη διάθεση και ματιά .
Η Ζωή Σιμαρα υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός του δημοτικού Ραδιοφώνου Θεσσαλονίκης  για περισσότερα από 24 χρόνια.  Μια ζωή ολόκληρη δοσμένη στις μουσικές και τους στίχους, στα βιβλία,  τους δίσκους και τα cd της.  Η Ζωή ήταν αυτό που συχνά λέμε "η ήρεμη δύναμη". Δε χρειαζόταν να κάνει θόρυβο για να αποδείξει ότι είναι σημαντική.  Ήταν σημαντική έτσι κι αλλιώς. Είχε μια ποιότητα και μια ανώτερη κλάση θαρρείς και ήταν από αλλού φερμενη.  Μα, από αλλού ήταν φερμενη  όντως. Γνωριστήκαμε το 2002, σε μια σύσκεψη που είχαμε στο Ραδιόφωνο.  Έτρεξα να της μιλήσω καθώς είχε γυρι…

Σήμερα θα σου μιλήσω για τη μαμά μου.

Θυμάμαι τη μαμά μου...



τα πρωινά που μας έντυνε για το σχολείο...
εκείνο το σφίξιμο του αποχωρισμού που ένιωθα και την ανυπομονησία να έρθει το μεσημέρι.
Που θα άνοιγε την πόρτα και θα την έβλεπα στο σπίτι, να συγυρίζει, να μαγειρεύει και να στρώνει το τραπέζι.
Να τη βλέπω. Μου έφτανε.

Θυμάμαι τη μαμά μου τα καλοκαίρια...στο μπαλκόνι να κεντά και εγώ να ετοιμάζομαι να πάω για παιχνίδι με τις φίλες μου για ώρες ατελείωτες.

Θυμάμαι που μας φώναζε από το μπαλκόνι η μαμά για να επιστρέψουμε στο σπίτι. Πού να το ξέραμε τότε τι σήμαινε η κινητή τηλεφωνία;

Θυμάμαι τις εκδρομές μας τα Σάββατα για μπάνιο στη Χαλκιδική. Χρόνια μετά η ίδια ανακάλυψε τις ομορφιές και της Πιερίας.

Θυμάμαι τη γεύση της μερέντας στο ψωμί. Ήταν αλλιώτικη τότε. 

Και θυμάμαι τον καιρό που εργαζόταν η μαμά τα μικρά αλλά πολύ δυνατά συναισθηματικά σημειώματα που γράφαμε η μία στην άλλη...

"Φουφουκίτσα μου σ'αγαπώ πολύ. Δε θα αργήσω. Να με περιμένεις".

Τους καλύτερους καφέδες τους έχω πιει με τη μαμά μου. Και τις καλύ…

Το κενό τετραγωνάκι.

Κοίτα να δεις...
τώρα που εσύ είσαι σε άλλη διάσταση, σε μια κατάσταση άυλη και εντελώς πνευματική πια, αέρινη, σε νεραϊδένια αύρα, εδώ κάτω στα κοσμικά, στα ανθρώπινα γίνεται της κακομοίρας λόγω πανδημίας.
Σκεφτόμουν τις προάλλες ότι τουλάχιστον σε αποχαιρετήσαμε με τον τρόπο που σου άξιζε και όχι εξ αποστάσεως.
Αλλά και πάλι, τι θα πει αυτό το "τουλάχιστον";
Είναι συμβιβασμός σε μια κατάσταση που δεν έχει γυρισμό;
Είναι αποδοχή του γεγονότος ότι θα πρέπει να μάθουμε να συνεχίσουμε τη ζωή χωρίς εκείνους που αγαπάμε και μας αγάπησαν;
"Τους ανθρώπους που αγαπάμε ποτέ δε φεύγουν από κοντάς μας" λέμε συνέχεια ίσως για να το πιστέψουμε και εμείς οι ίδιοι και να μπορέσουμε να κάνουμε υποφερτή την καθημερινότητα.
Όταν όλα ησυχάζουν σε θυμάμαι.
Όταν κάνω δουλειές σε θυμάμαι.
Πλένω τα πιάτα και σε θυμάμαι.
Βγαίνω στο μπαλκόνι να αντικρύσω την παράξενη ησυχία της γειτονιάς και σε θυμάμαι.
Και όσο πάω με βήμα ταχύ στο σούπερ μάρκετ (γιατί πια δεν ψωνίζουμε με το πάσο μας) σε θυμάμαι.
Εμ…