Πρωτοχρονιά 2015!

Μου φαίνεται τόσο περίεργο και μαγικο ταυτόχρονα!

Πέρασαν σχεδόν δυο χρονια απο τη γέννηση σου!

Περάσαμε υπέροχα Χαρά μου! Ακουσαμε και το cd με τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια που τα είχα "αχτι"!!!

Ε; Πώς ειπες; Τι είναι αχτι;;;

Θα σου πω αλλη φορά. Χμμμμμ πες πως είναι αυτο που κανεις κι εσύ οταν θες κάτι πολύ!

Είχε πολύ κρύο αυτές τις ημερες Χαρά μου. Αλλά δε μας πτόησε καθόλου! Ήπιαμε και τον ας πούμε " τελευταίο " καφέ της χρονιας στο αγαπημένο μας στέκι στην πλατεια Αριστοτέλους και ξαναφτιάξαμε μπισκοτακια για τον Αη Βασίλη!

Μοσχομυρισε και παλι το σπίτι μας!
Το βράδυ της Πρωτοχρονιας το περάσαμε στη γιαγιά μας.
Είχες ξετρελαθει απο νωρίς απο τα πυροτεχνήματα που άκουγες!
Μπαμ μπαμ χαχαχαχαχα
Αντε άντε γιαγιαααααααα
Άντε άντε παππουυυυυυ

Η χαρά της ζωής ειναι όλα τα ζυμαρακια του σύμπαντος.
Να είστε γερά και τυχερά όλα! Λίγο πριν σε πάρει στην αγκαλιά του ο κύριος Ύπνος βγαλαμε και μια selfie οικογενειακη. Εσύ, εγώ, η προγιαγιά σου και ο προπάππους σου!

Η γιαγιά Θάλεια ηταν στο ρολο του φωτογράφου Αχαχαχαχα.
Να θυμηθω να σου πω οτι κοιμήθηκες αγκαλιά με τα παιχνίδια σου. Μάλιστα με το αγαπημένο σου εκπαιδευτικό σκυλακι ξυπνησες και επαιξες στις 5 το πρωι!!!! Μετα ξανακοιμηθηκες!

Καλη χρονιά γλυκιά μου ζυμαρενια!
Και σε ολα τα ζυμαρακια του σύμπαντος!
Υγεια, αγάπη και καλοσύνη!

ΥΓ. Σήμερα σου γράφω απο το κινητό. Και ηταν ένας άθλος καθώς κοιμάσαι πανω μου! Αλλά η τεχνολογία βοηθά τις μαμαδες και τους Μπαμπάδες!

Φιλάκια
Η μαμά

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δάκρυα "πορτοκάλια"

Τα πορτοκάλια είναι νόστιμα, ειδικά εκείνα τα ζουμερά με τη γλυκόξινη γεύση. Έχουν βιταμίνες μα κυρίως έχουν μνήμες... Λίγους μήνες πριν φέρω στον κόσμο το παιδί μου, καθάριζα ένα ζουμερό πορτοκάλι. Τη λαχτάρα μου να το φάω διέκοψε η "παρέμβαση" του αδελφού μου του Δημήτρη. Έσπευσε να με ενημερώσει και να με προστατεύσει. "Σοφουλάκι, μην τρως πορτοκάλια τα βράδια! Δεν θα μπορείς να κοιμηθείς! Θα νιώθεις κάψιμο!" . Στις μεταφορικές έννοιες της καθημερινότητας λέμε "σαν πορτοκάλια τα δάκρυά της..." Σε λίγο καιρό, τον Αύγουστο που θα έρθει, κλείνουμε 4 χρόνια από το θάνατο του Δημήτρη μας. Τέσσερα χρόνια χωρίς τον πολυαγαπημένο γιο της μάνας μας, τον αδελφό μου και θείο της κόρης μου...λάτρευε ο ένας τον άλλον...Λατρευόμασταν. Κάθε φορά, κάθε μέρα πριν φύγω για τη δουλειά, χώνω μέσα στην τσάντα μου ένα πορτοκάλι...

Διαβάστε περισσότερα

Σήμερα θα σου μιλήσω για τη μαμά μου.

Θυμάμαι τη μαμά μου... τα πρωινά που μας έντυνε για το σχολείο... εκείνο το σφίξιμο του αποχωρισμού που ένιωθα και την ανυπομονησία να έρθει το μεσημέρι. Που θα άνοιγε την πόρτα και θα την έβλεπα στο σπίτι, να συγυρίζει, να μαγειρεύει και να στρώνει το τραπέζι. Να τη βλέπω. Μου έφτανε. Θυμάμαι τη μαμά μου τα καλοκαίρια...στο μπαλκόνι να κεντά και εγώ να ετοιμάζομαι να πάω για παιχνίδι με τις φίλες μου για ώρες ατελείωτες. Θυμάμαι που μας φώναζε από το μπαλκόνι η μαμά για να επιστρέψουμε στο σπίτι. Πού να το ξέραμε τότε τι σήμαινε η κινητή τηλεφωνία; Θυμάμαι τις εκδρομές μας τα Σάββατα για μπάνιο στη Χαλκιδική. Χρόνια μετά η ίδια ανακάλυψε τις ομορφιές και της Πιερίας. Θυμάμαι τη γεύση της μερέντας στο ψωμί. Ήταν αλλιώτικη τότε. Και θυμάμαι τον καιρό που εργαζόταν η μαμά τα μικρά αλλά πολύ δυνατά συναισθηματικά σημειώματα που γράφαμε η μία στην άλλη... "Φουφουκίτσα μου σ'αγαπώ πολύ. Δε θα αργήσω. Να με περιμένεις". Τους καλύτερους καφέδες τους έχω ...

Διαβάστε περισσότερα

Αντίο Δημητράκη μου.

Γεννήθηκες στις 28 Αυγούστου 1975 και εγώ στις 21 Ιουνίου 1977. Είχαμε δύο χρόνια παρά κάτι διαφορά. "Για την ακρίβεια 22 μήνες" όπως έλεγε η μαμά. Παρόλο που ήσουν μεγαλύτερος από εμένα, η μαμά έλεγε ότι σε προστάτευα και προλάβαινα διάφορες ζημιές σου. Διόρθωνα τις αταξίες σου... Έτσι έσωσα ένα κρυσταλλένιο βάζο που επιχείρησες εν αγνοία σου να σπάσεις τον καιρό που μέναμε στη λατρεμένη μας οδό "Τυρολόης 5" στην Κάτω Τούμπα, ακριβώς απέναντι από το γήπεδο του ΠΑΟΚ. Έπιασα το βάζο και σε κοίταξα με ύφος "μα τι πας να κάνεις παιδί μου;". Μια άλλη φορά, βρήκα το χαμένο σου πράσινο ποδήλατο. Το είχες χάσει και στενοχωριόσουν. Σε είχα μαλώσει άσχημα θυμάμαι ο μπαμπάς "για την τόση επιπολαιότητά σου". Μια Κυριακή του 1985 που έγιναν εκλογές και επιστρέφοντας με το αυτοκίνητο από το εκλογικό κέντρο που ψήφισαν οι γονείς μας είδα από το παράθυρο το πράσινο ποδήλατο! "Το βρήκα! Το βρήκα ! Να το ποδήλατό μας" φώναξα. Ένα παιδάκι με ειδικές ανάγ...

Διαβάστε περισσότερα

Forever Hugs

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου