Αυτή ίσως ή μάλλον σίγουρα είναι η φράση που θα ακούσεις ως γονιός από τη στιγμή που θα μπει το παιδί σου στην προσχολική και σχολική κοινότητα.
Παλιότερα, στα δικά μου χρόνια (δεκαετία του '80, για να σε βοηθήσω) το θέμα "τελείωνε" μεταξύ μας. Μας κορόιδευαν, κοροϊδεύαμε και "that was all about".
Ήταν και πιο αθώα αν θες τα χρόνια εκείνα. Μπορεί βέβαια κάποιες φορές να αγρίευαν πολύ τα πράγματα και να άναβαν τα αίματα αλλά το λεγόμενο bullying και παιδική παραβατικότητα ακούγεται περισσότερο στις μέρες μας.
Δεν ξέρω κατά πόσο αντιμετωπίζεται όμως.
Το πρόβλημα με το bullying στα σχολεία έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Όλοι μιλάμε για αυτό, διοργανώνονται συνέδρια και σεμινάρια, εκπαιδευτικοί συγκαλούν συσκέψεις μα το πρόβλημα παραμένει.
Ποιος ξέρει πού να βρίσκεται η λύση;
Άκουσα μια μέρα μια μαμά σε έναν παιδότοπο να λέει στον γιο της "και να θυμάσαι, όταν σε χτυπούν θα χτυπάς! Άκουσες; Θα χτυπάς!".
Προβληματίστηκα και αναρωτήθηκα:
Είναι τόσο δύσκολο να αποδεχθούμε το διαφορετικό; Στη ζωή μας, στη δουλειά μας, στο σχολείο και στο σπίτι μας;
Για κοίταξε μια στιγμή τα χέρια σου. Κοίταξε τα δάχτυλα των χεριών σου. Είναι ίδια;
Όχι!
Μα τα χρειάζεσαι όλα και σου είναι όλα απαραίτητα! Έτσι δεν είναι;
Αυτό που λέω συχνά στη δική μου κόρη είναι ότι "κάθε άνθρωπος έχει τα χαρακτηριστικά του και για αυτό είναι ξεχωριστός".
Άλλωστε, δε θα ήταν άνοστη η ζωή μας αν όλοι ήμασταν ίδιοι;
Ύστερα, για σκέψου: μήπως η μέρα και η νύχτα δε μας διδάσκουν την αξία της διαφορετικότητας;
Μήπως τα χρώματα που είναι τόσα πολλά και υπέροχα δε μας διδάσκουν την αξία της διαφορετικότητας;
Όλοι οι γονείς θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας. Μα ειδικά στο θέμα αυτό πρέπει να σταθούμε με ειλικρίνεια και ταπεινότητα.
Προτείνω να μην πω τίποτα παραπάνω.
Τα είπε όλα άλλωστε ο ηθοποιός Γιώργος Καπουτζίδης εδώ.
Δες το.
Θα χαρώ να μοιραστούμε απόψεις.
Τα ξαναλέμε.
Παλιότερα, στα δικά μου χρόνια (δεκαετία του '80, για να σε βοηθήσω) το θέμα "τελείωνε" μεταξύ μας. Μας κορόιδευαν, κοροϊδεύαμε και "that was all about".
Ήταν και πιο αθώα αν θες τα χρόνια εκείνα. Μπορεί βέβαια κάποιες φορές να αγρίευαν πολύ τα πράγματα και να άναβαν τα αίματα αλλά το λεγόμενο bullying και παιδική παραβατικότητα ακούγεται περισσότερο στις μέρες μας.
Δεν ξέρω κατά πόσο αντιμετωπίζεται όμως.
Το πρόβλημα με το bullying στα σχολεία έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Όλοι μιλάμε για αυτό, διοργανώνονται συνέδρια και σεμινάρια, εκπαιδευτικοί συγκαλούν συσκέψεις μα το πρόβλημα παραμένει.
Ποιος ξέρει πού να βρίσκεται η λύση;
Άκουσα μια μέρα μια μαμά σε έναν παιδότοπο να λέει στον γιο της "και να θυμάσαι, όταν σε χτυπούν θα χτυπάς! Άκουσες; Θα χτυπάς!".
Προβληματίστηκα και αναρωτήθηκα:
Είναι τόσο δύσκολο να αποδεχθούμε το διαφορετικό; Στη ζωή μας, στη δουλειά μας, στο σχολείο και στο σπίτι μας;
Για κοίταξε μια στιγμή τα χέρια σου. Κοίταξε τα δάχτυλα των χεριών σου. Είναι ίδια;
Όχι!
Μα τα χρειάζεσαι όλα και σου είναι όλα απαραίτητα! Έτσι δεν είναι;
Αυτό που λέω συχνά στη δική μου κόρη είναι ότι "κάθε άνθρωπος έχει τα χαρακτηριστικά του και για αυτό είναι ξεχωριστός".
Άλλωστε, δε θα ήταν άνοστη η ζωή μας αν όλοι ήμασταν ίδιοι;
Ύστερα, για σκέψου: μήπως η μέρα και η νύχτα δε μας διδάσκουν την αξία της διαφορετικότητας;
Μήπως τα χρώματα που είναι τόσα πολλά και υπέροχα δε μας διδάσκουν την αξία της διαφορετικότητας;
Όλοι οι γονείς θέλουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας. Μα ειδικά στο θέμα αυτό πρέπει να σταθούμε με ειλικρίνεια και ταπεινότητα.
Προτείνω να μην πω τίποτα παραπάνω.
Τα είπε όλα άλλωστε ο ηθοποιός Γιώργος Καπουτζίδης εδώ.
Δες το.
Θα χαρώ να μοιραστούμε απόψεις.
Τα ξαναλέμε.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου