Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Μαμά, να φτιάξουμε ένα πάπλωμα για τους φτωχούς;"

"Το ξέρεις ότι πρέπει να βοηθάμε τους φτωχούς;"
"Το ξέρω..."
"Είναι όπως τότε που έδωσα τις πατάτες μου στον κύριο που δεν είχε;"
"Ναι, κάπως έτσι είναι..."
"Μπορούμε να φτιάξουμε κι εμείς μαμά ένα πάπλωμα για τους φτωχούς όπως η "Παπλωματού;"
"Δεν ξέρω αν μπορούμε να φτιάξουμε αλλά σίγουρα μπορούμε να δίνουμε από όσα έχουμε και να βοηθήσουμε".




Την "Παπλωματού" την είδαμε στις αρχές Οκτωβρίου στο θέατρο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ και την αγαπήσαμε αμέσως.
Μα δε γίνεται να μην αγαπήσεις αυτό το κορίτσι που μιλά για την αγάπη και την αλληλεγγύη.
Η "Παπλωματού" φτιάχνει τα πιο όμορφα παπλώματα του κόσμου και τα χαρίζει στους φτωχούς. Τι θα γίνει όμως όταν θα ζητήσει ένα από αυτά ο βασιλιάς;
Μπορεί να του διδάξει την αληθινή ευτυχία; Και αυτός τι θα κάνει με τους θησαυρούς που έχει μαζεμένους;




Την "Παπλωματού" την είδες πρόσφατα για δεύτερη φορά και με την τάξη του σχολείου σου.
Είναι πραγματικά συγκινητικός ο τρόπος που μια παράσταση γράφει στην ψυχή των παιδιών.
Βέβαια δεν είναι τυχαίο ότι η σκηνοθεσία και η διασκευή ανήκουν στη Μαριάννα Τόλη.
Θυμάσαι που είχαμε δει και τον ΜΥΣΤΙΚΟ ΚΗΠΟ που η ίδια είχε σκηνοθετήσει και ακόμα θυμόμαστε και εκείνη την καταπληκτική παράσταση;


Πέρασαν αρκετές μέρες από τότε που είδες την "Παπλωματού". 
Σήμερα όλη μέρα σε ακούω να σιγοτραγουδάς ένα στίχο από τα τραγούδια της "Παπλωματού" Φως στο σκοτάδι....φως στο σκοτάδι..."

Ευχαριστούμε τις παιδικές σκηνές της Θεσσαλονίκης που φωτίζουν τη σκέψη και την καρδιά των παιδιών μας.

(Κάτι μου λέει ότι θα ξαναδούμε για τρίτη φορά το κορίτσι που διδάσκει την αξία της αλληλεγγύης!).


Συντελεστές:
Σκηνοθεσία – Διασκευή: Μαριάννα Τόλη
Επιλογή μουσικής – Στίχοι: Μαριάννα Τόλη
Χορογραφίες: Αλέξανδρος Κουζίτσκιν
Ενορχήστρωση: Αλέκος Μπαζάνης
Μουσική Διδασκαλία: Αχιλλέας Σοφούδης
Σκηνικά: Μιχάλης Σδούγκος
Φωτισμοί: Παναγιώτης Πλασκασοβίτης
Φωτιστής παράστασης: Γιάννης Κυρατζής
Επιμέλεια Ήχου: Παναγιώτης Χρονέας
Ηχητικός:Βασίλης Ηλιάδης
Κατασκευή σκηνικούΘεσσαλονίκης:Βαγγέλης Παπαντωνίου
Φωτογραφίες παράστασης: Άρης Ράμμος
Δημόσιες σχέσεις: Γιάννης Δαλάκας
Υπεύθυνοι κρατήσεων: Μαρία Χαϊνόγλου / Αγγελική Ψωμά
 Διανομή:
Παπλωματού: Λητώ Αμπατζή
Βασιλιάς: Σωκράτης Μαϊδώνης
Μοδίστρα: Κική Τσαλίκη
Πουλί: Κωνσταντίνα Χουλιάρα
Δικαστής –Φίλος: Στρατής Ανούδης
Παλιατζής – Αφηγητής: Αρσένιος Γαβριηλίδης
Αρκούδα: Πασχάλης Αραμπατζής
Αυλική – Νεράιδα: Νόνικα Μαλκουτζή
Νεράιδα – Αυλική: Μαρία Elbrus
Νεράιδα – Φτωχή: Δήμητρα – Ιόλη Εξάρχου
Γέροντας– Φτωχός: Δημήτρης Ήλκος
Πιάνο: Αχιλλέας Σοφούδης


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Για τη Ζωή μας.

Αδύνατον να το χωρέσει ο νους μας. Μετά τον Δημήτρη και τον Φώτη η οικογένεια του δημοτικού Ραδιοφώνου Θεσσαλονίκης έχασε και εσένα Ζωή. Αυτό δεν ήταν απλώς μαχαιριά στην καρδιά.  Το μαχαίρι θα μας πληγώνει για καιρό. Κάτι γίνεται. Κάτι έφταιξε. Κάπου κάτι κάναμε λάθος. Έφυγε η ακεραιότητα,  η αξιοπρέπεια,  η καλοσύνη, η ανθρωπιά, η ομορφιά.  Έφυγε η Χαρά, έφυγε η αγάπη. Έφυγε η καλοπροαίρετη διάθεση και ματιά . Η Ζωή Σιμαρα υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός του δημοτικού Ραδιοφώνου Θεσσαλονίκης  για περισσότερα από 24 χρόνια.  Μια ζωή ολόκληρη δοσμένη στις μουσικές και τους στίχους, στα βιβλία,  τους δίσκους και τα cd της.  Η Ζωή ήταν αυτό που συχνά λέμε "η ήρεμη δύναμη". Δε χρειαζόταν να κάνει θόρυβο για να αποδείξει ότι είναι σημαντική.  Ήταν σημαντική έτσι κι αλλιώς. Είχε μια ποιότητα και μια ανώτερη κλάση θαρρείς και ήταν από αλλού φερμενη.  Μα, από αλλού ήταν φερμενη  όντως. Γνωριστήκαμε το 2002, σε μια σύσκεψη που είχαμε στο Ραδιόφωνο.  Έτρεξα να της μιλήσω κ

Σήμερα θα σου μιλήσω για τη μαμά μου.

Θυμάμαι τη μαμά μου... τα πρωινά που μας έντυνε για το σχολείο... εκείνο το σφίξιμο του αποχωρισμού που ένιωθα και την ανυπομονησία να έρθει το μεσημέρι. Που θα άνοιγε την πόρτα και θα την έβλεπα στο σπίτι, να συγυρίζει, να μαγειρεύει και να στρώνει το τραπέζι. Να τη βλέπω. Μου έφτανε. Θυμάμαι τη μαμά μου τα καλοκαίρια...στο μπαλκόνι να κεντά και εγώ να ετοιμάζομαι να πάω για παιχνίδι με τις φίλες μου για ώρες ατελείωτες. Θυμάμαι που μας φώναζε από το μπαλκόνι η μαμά για να επιστρέψουμε στο σπίτι. Πού να το ξέραμε τότε τι σήμαινε η κινητή τηλεφωνία; Θυμάμαι τις εκδρομές μας τα Σάββατα για μπάνιο στη Χαλκιδική. Χρόνια μετά η ίδια ανακάλυψε τις ομορφιές και της Πιερίας. Θυμάμαι τη γεύση της μερέντας στο ψωμί. Ήταν αλλιώτικη τότε.  Και θυμάμαι τον καιρό που εργαζόταν η μαμά τα μικρά αλλά πολύ δυνατά συναισθηματικά σημειώματα που γράφαμε η μία στην άλλη... "Φουφουκίτσα μου σ'αγαπώ πολύ. Δε θα αργήσω. Να με περιμένεις". Τους καλύτερους καφέδες τους έχω

Το κενό τετραγωνάκι.

Κοίτα να δεις... τώρα που εσύ είσαι σε άλλη διάσταση, σε μια κατάσταση άυλη και εντελώς πνευματική πια, αέρινη, σε νεραϊδένια αύρα, εδώ κάτω στα κοσμικά, στα ανθρώπινα γίνεται της κακομοίρας λόγω πανδημίας. Σκεφτόμουν τις προάλλες ότι τουλάχιστον σε αποχαιρετήσαμε με τον τρόπο που σου άξιζε και όχι εξ αποστάσεως. Αλλά και πάλι, τι θα πει αυτό το "τουλάχιστον"; Είναι συμβιβασμός σε μια κατάσταση που δεν έχει γυρισμό; Είναι αποδοχή του γεγονότος ότι θα πρέπει να μάθουμε να συνεχίσουμε τη ζωή χωρίς εκείνους που αγαπάμε και μας αγάπησαν; "Τους ανθρώπους που αγαπάμε ποτέ δε φεύγουν από κοντάς μας" λέμε συνέχεια ίσως για να το πιστέψουμε και εμείς οι ίδιοι και να μπορέσουμε να κάνουμε υποφερτή την καθημερινότητα. Όταν όλα ησυχάζουν σε θυμάμαι. Όταν κάνω δουλειές σε θυμάμαι. Πλένω τα πιάτα και σε θυμάμαι. Βγαίνω στο μπαλκόνι να αντικρύσω την παράξενη ησυχία της γειτονιάς και σε θυμάμαι. Και όσο πάω με βήμα ταχύ στο σούπερ μάρκετ (γιατί πια δεν ψωνίζουμε μ