Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Οι μήνες" που μας ενθουσίασαν!

Καλησπέρα!
Είναι η πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου και επιτέλους έφτασε η ώρα να πάμε στον πολυχώρο ΕΝΩ για να παρακολουθήσουμε την παράσταση "Οι Μήνες" από τη θεατρική ομάδα του Μικρού Βορρά!


Κάθε εποχή και μια γιορτή!
Η θεατρική ομάδα του Μικρού Βορρά δημιούργησε εφέτος μια ιδιαίτερη μουσικοπαιδαγωγική παράσταση όπου κάθε μήνας του χρόνου φέρνει καινούργια καλούδια και η θεατρική ομάδα αφιερώνει στον κάθε μήνα μια διαφορετική παράσταση!


Πρόκειται για ένα λαϊκό παραμύθι, όπου η κυρά - Καλή παινεύει τον κάθε μήνα για τα καλά του.
Ενθουσιάστηκες και εσύ και τα υπόλοιπα παιδιά γιατί η παράσταση έχει ουσιαστικό διαδραστικό χαρακτήρα.
Παίξατε παιχνίδια της αυλής, ακούσατε για τα παραδοσιακά έθιμα και τραγούδια της λαϊκής παράδοσης. Μάθατε τι είναι τα "νυχτέρια" τότε που στα χωριά δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα και ο κόσμος μαζευόταν στα σπίτια και διηγούνταν ιστορίες...

Τα παιδιά της νέας εποχής και της τεχνολογίας, του ίντερνετ, του smartphone και των tablet έρχονται σε επαφή με έννοιες και αξίες από το παρελθόν, με την παράδοση μέσα από το παιχνίδι, την παντομίμα, τα παραδοσιακά μουσικά όργανα και ήχους της φύσης.
Αυτό το στοιχείο της λαϊκής παράδοσης και της διάδοσής της είναι που κάνει ξεχωριστές τις παιδικές παραστάσεις του ΜΙΚΡΟΥ ΒΟΡΡΑ.

Και όλα αυτά τα καταφέρνει με περισσή απλότητα!
Γιατί ανοίγει του δρόμους της φαντασίας.
Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το πόσο επιτυχημένα ταξιδέψαμε σήμερα σε μια άλλη εποχή με λίγα και απλά εργαλεία.

Στο τέλος της παράστασης οι ηθοποιοί συζητούν με τα παιδιά για την ιστορία και τα χαρακτηριστικά της. Κάνατε και παντομίμα για τα παλιά επαγγέλματα και τις αγροτικές και -όχι μόνο- ασχολίες στα χωριά.
Έκανα κι εγώ παντομίμα! Το πλέξιμο!

Σήμερα μάθαμε για το μήνα Νοέμβριο.
Τι λες;
Θα βρούμε θέση και για το μήνα Δεκέμβριο;

Σε ευχαριστούμε από καρδιάς Μικρέ Βορρά!



Συντελεστές της παράστασης:

Κείμενο: Γιάννης Βαρβαρέσος, Μιχαήλ Νικολάου
Σύλληψη ιδέας-έρευνα-επιλογή μουσικής: Χρύσα Διαμαντοπούλου
Επιμέλεια λαογραφικού υλικού: Ελένη Τσιούτσια-Λουλάκη
Συνεργάτης στο διαδραστικό μέρος: Φλώρα Σπύρου

Σκηνοθεσία: Χρύσα Διαμαντοπούλου, Τάσος Ράτζος
Σκηνικό-κοστούμια: Γιάννης Κατρανίτσας
Μουσική: Κωνσταντίνος Λάζος
Επιμέλεια κίνησης: Δροσιά Τριαντάκη
Διδασκαλία τραγουδιών: Δάφνη Καμένου
Κατασκευές: Βασίλης Μπατσίλας

Παίζουν: Γιάννης Βαρβαρέσος, Μιχαήλ Νικολάου, Αφροδίτη Νικολιουδάκη

Παραγωγή: Μικρός Βορράς

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Αντίο Δημητράκη μου.

Γεννήθηκες στις 28 Αυγούστου 1975 και εγώ στις 21 Ιουνίου 1977. Είχαμε δύο χρόνια παρά κάτι διαφορά. "Για την ακρίβεια 22 μήνες" όπως έλεγε η μαμά. Παρόλο που ήσουν μεγαλύτερος από εμένα, η μαμά έλεγε ότι σε προστάτευα και προλάβαινα διάφορες ζημιές σου. Διόρθωνα τις αταξίες σου... Έτσι έσωσα ένα κρυσταλλένιο βάζο που επιχείρησες εν αγνοία σου να σπάσεις τον καιρό που μέναμε στη λατρεμένη μας οδό "Τυρολόης 5" στην Κάτω Τούμπα, ακριβώς απέναντι από το γήπεδο του ΠΑΟΚ. Έπιασα το βάζο και σε κοίταξα με ύφος "μα τι πας να κάνεις παιδί μου;". Μια άλλη φορά, βρήκα το χαμένο σου πράσινο ποδήλατο. Το είχες χάσει και στενοχωριόσουν. Σε είχα μαλώσει άσχημα θυμάμαι ο μπαμπάς "για την τόση επιπολαιότητά σου". Μια Κυριακή του 1985 που έγιναν εκλογές και επιστρέφοντας με το αυτοκίνητο από το εκλογικό κέντρο που ψήφισαν οι γονείς μας είδα από το παράθυρο το πράσινο ποδήλατο! "Το βρήκα! Το βρήκα ! Να το ποδήλατό μας" φώναξα. Ένα παιδάκι με ειδικές ανάγ

Σήμερα θα σου μιλήσω για τη μαμά μου.

Θυμάμαι τη μαμά μου... τα πρωινά που μας έντυνε για το σχολείο... εκείνο το σφίξιμο του αποχωρισμού που ένιωθα και την ανυπομονησία να έρθει το μεσημέρι. Που θα άνοιγε την πόρτα και θα την έβλεπα στο σπίτι, να συγυρίζει, να μαγειρεύει και να στρώνει το τραπέζι. Να τη βλέπω. Μου έφτανε. Θυμάμαι τη μαμά μου τα καλοκαίρια...στο μπαλκόνι να κεντά και εγώ να ετοιμάζομαι να πάω για παιχνίδι με τις φίλες μου για ώρες ατελείωτες. Θυμάμαι που μας φώναζε από το μπαλκόνι η μαμά για να επιστρέψουμε στο σπίτι. Πού να το ξέραμε τότε τι σήμαινε η κινητή τηλεφωνία; Θυμάμαι τις εκδρομές μας τα Σάββατα για μπάνιο στη Χαλκιδική. Χρόνια μετά η ίδια ανακάλυψε τις ομορφιές και της Πιερίας. Θυμάμαι τη γεύση της μερέντας στο ψωμί. Ήταν αλλιώτικη τότε.  Και θυμάμαι τον καιρό που εργαζόταν η μαμά τα μικρά αλλά πολύ δυνατά συναισθηματικά σημειώματα που γράφαμε η μία στην άλλη... "Φουφουκίτσα μου σ'αγαπώ πολύ. Δε θα αργήσω. Να με περιμένεις". Τους καλύτερους καφέδες τους έχω

Δεν περνάς κυρ-Αλέκο ή όπως αλλιώς σε λένε

  Η αλήθεια είναι ότι γέλασα πολύ με το "κυρ Αλέκο". Δεν ξέρω γιατί επέλεξα αυτό το όνομα. Η ζωή είναι σοβαρή. Πολύ σοβαρή. Αλλά είναι και πολύ αστεία. Δεν ξέρω σε ποια ηλικία σε βρίσκω να διαβάζεις αυτές τις γραμμές. Σε όποια ηλικία και αν έπεσαν στα χέρια σου, να ξέρεις ότι έδωσα μεγάλο αγώνα και προσπάθησα πολύ να σεβαστώ τα όριά σου.  Το ότι είσαι παιδί μου δε σημαίνει ότι θα φερθώ όπως θέλω. Ναι, είμαι η πρώτη εξουσία που συναντάς στη ζωή σου αλλά και εγώ έχω συγκεκριμένα όρια δράσης. Κάνω την αυτοκριτική μου, προσέχω τις λέξεις μου, τις κινήσεις μου, τις σκέψεις μου, τις εκφράσεις μου. "Δεν περνάς κυρά Σοφία" από εδώ. Το σέβομαι το εδώ το δικό σου. Με τις πράξεις  μου προσπαθώ να σου δείξω ότι και εσύ οφείλεις στον εαυτό σου να θέτεις όρια στον κάθε κυρ Αλέκο, κυρ Γιώργο, κυρά Λένη. Όρια στον συμμαθητή σου, στον συμφοιτητή σου, στον αγαπημένο σου, στον διευθυντή σου. Ο - ΡΙ - Α. Μια λέξη χίλιες ευτυχίες. "Καλά τα λες ρε μάνα, αλλά αν τα καταπατούν τα όριά