Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Οι μήνες" που μας ενθουσίασαν!

Καλησπέρα!
Είναι η πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου και επιτέλους έφτασε η ώρα να πάμε στον πολυχώρο ΕΝΩ για να παρακολουθήσουμε την παράσταση "Οι Μήνες" από τη θεατρική ομάδα του Μικρού Βορρά!


Κάθε εποχή και μια γιορτή!
Η θεατρική ομάδα του Μικρού Βορρά δημιούργησε εφέτος μια ιδιαίτερη μουσικοπαιδαγωγική παράσταση όπου κάθε μήνας του χρόνου φέρνει καινούργια καλούδια και η θεατρική ομάδα αφιερώνει στον κάθε μήνα μια διαφορετική παράσταση!


Πρόκειται για ένα λαϊκό παραμύθι, όπου η κυρά - Καλή παινεύει τον κάθε μήνα για τα καλά του.
Ενθουσιάστηκες και εσύ και τα υπόλοιπα παιδιά γιατί η παράσταση έχει ουσιαστικό διαδραστικό χαρακτήρα.
Παίξατε παιχνίδια της αυλής, ακούσατε για τα παραδοσιακά έθιμα και τραγούδια της λαϊκής παράδοσης. Μάθατε τι είναι τα "νυχτέρια" τότε που στα χωριά δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα και ο κόσμος μαζευόταν στα σπίτια και διηγούνταν ιστορίες...

Τα παιδιά της νέας εποχής και της τεχνολογίας, του ίντερνετ, του smartphone και των tablet έρχονται σε επαφή με έννοιες και αξίες από το παρελθόν, με την παράδοση μέσα από το παιχνίδι, την παντομίμα, τα παραδοσιακά μουσικά όργανα και ήχους της φύσης.
Αυτό το στοιχείο της λαϊκής παράδοσης και της διάδοσής της είναι που κάνει ξεχωριστές τις παιδικές παραστάσεις του ΜΙΚΡΟΥ ΒΟΡΡΑ.

Και όλα αυτά τα καταφέρνει με περισσή απλότητα!
Γιατί ανοίγει του δρόμους της φαντασίας.
Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το πόσο επιτυχημένα ταξιδέψαμε σήμερα σε μια άλλη εποχή με λίγα και απλά εργαλεία.

Στο τέλος της παράστασης οι ηθοποιοί συζητούν με τα παιδιά για την ιστορία και τα χαρακτηριστικά της. Κάνατε και παντομίμα για τα παλιά επαγγέλματα και τις αγροτικές και -όχι μόνο- ασχολίες στα χωριά.
Έκανα κι εγώ παντομίμα! Το πλέξιμο!

Σήμερα μάθαμε για το μήνα Νοέμβριο.
Τι λες;
Θα βρούμε θέση και για το μήνα Δεκέμβριο;

Σε ευχαριστούμε από καρδιάς Μικρέ Βορρά!



Συντελεστές της παράστασης:

Κείμενο: Γιάννης Βαρβαρέσος, Μιχαήλ Νικολάου
Σύλληψη ιδέας-έρευνα-επιλογή μουσικής: Χρύσα Διαμαντοπούλου
Επιμέλεια λαογραφικού υλικού: Ελένη Τσιούτσια-Λουλάκη
Συνεργάτης στο διαδραστικό μέρος: Φλώρα Σπύρου

Σκηνοθεσία: Χρύσα Διαμαντοπούλου, Τάσος Ράτζος
Σκηνικό-κοστούμια: Γιάννης Κατρανίτσας
Μουσική: Κωνσταντίνος Λάζος
Επιμέλεια κίνησης: Δροσιά Τριαντάκη
Διδασκαλία τραγουδιών: Δάφνη Καμένου
Κατασκευές: Βασίλης Μπατσίλας

Παίζουν: Γιάννης Βαρβαρέσος, Μιχαήλ Νικολάου, Αφροδίτη Νικολιουδάκη

Παραγωγή: Μικρός Βορράς

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Για τη Ζωή μας.

Αδύνατον να το χωρέσει ο νους μας. Μετά τον Δημήτρη και τον Φώτη η οικογένεια του δημοτικού Ραδιοφώνου Θεσσαλονίκης έχασε και εσένα Ζωή.
Αυτό δεν ήταν απλώς μαχαιριά στην καρδιά.  Το μαχαίρι θα μας πληγώνει για καιρό.
Κάτι γίνεται.
Κάτι έφταιξε.
Κάπου κάτι κάναμε λάθος.
Έφυγε η ακεραιότητα,  η αξιοπρέπεια,  η καλοσύνη, η ανθρωπιά, η ομορφιά.  Έφυγε η Χαρά, έφυγε η αγάπη. Έφυγε η καλοπροαίρετη διάθεση και ματιά .
Η Ζωή Σιμαρα υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός του δημοτικού Ραδιοφώνου Θεσσαλονίκης  για περισσότερα από 24 χρόνια.  Μια ζωή ολόκληρη δοσμένη στις μουσικές και τους στίχους, στα βιβλία,  τους δίσκους και τα cd της.  Η Ζωή ήταν αυτό που συχνά λέμε "η ήρεμη δύναμη". Δε χρειαζόταν να κάνει θόρυβο για να αποδείξει ότι είναι σημαντική.  Ήταν σημαντική έτσι κι αλλιώς. Είχε μια ποιότητα και μια ανώτερη κλάση θαρρείς και ήταν από αλλού φερμενη.  Μα, από αλλού ήταν φερμενη  όντως. Γνωριστήκαμε το 2002, σε μια σύσκεψη που είχαμε στο Ραδιόφωνο.  Έτρεξα να της μιλήσω καθώς είχε γυρι…

Σήμερα θα σου μιλήσω για τη μαμά μου.

Θυμάμαι τη μαμά μου...



τα πρωινά που μας έντυνε για το σχολείο...
εκείνο το σφίξιμο του αποχωρισμού που ένιωθα και την ανυπομονησία να έρθει το μεσημέρι.
Που θα άνοιγε την πόρτα και θα την έβλεπα στο σπίτι, να συγυρίζει, να μαγειρεύει και να στρώνει το τραπέζι.
Να τη βλέπω. Μου έφτανε.

Θυμάμαι τη μαμά μου τα καλοκαίρια...στο μπαλκόνι να κεντά και εγώ να ετοιμάζομαι να πάω για παιχνίδι με τις φίλες μου για ώρες ατελείωτες.

Θυμάμαι που μας φώναζε από το μπαλκόνι η μαμά για να επιστρέψουμε στο σπίτι. Πού να το ξέραμε τότε τι σήμαινε η κινητή τηλεφωνία;

Θυμάμαι τις εκδρομές μας τα Σάββατα για μπάνιο στη Χαλκιδική. Χρόνια μετά η ίδια ανακάλυψε τις ομορφιές και της Πιερίας.

Θυμάμαι τη γεύση της μερέντας στο ψωμί. Ήταν αλλιώτικη τότε. 

Και θυμάμαι τον καιρό που εργαζόταν η μαμά τα μικρά αλλά πολύ δυνατά συναισθηματικά σημειώματα που γράφαμε η μία στην άλλη...

"Φουφουκίτσα μου σ'αγαπώ πολύ. Δε θα αργήσω. Να με περιμένεις".

Τους καλύτερους καφέδες τους έχω πιει με τη μαμά μου. Και τις καλύ…

Το κενό τετραγωνάκι.

Κοίτα να δεις...
τώρα που εσύ είσαι σε άλλη διάσταση, σε μια κατάσταση άυλη και εντελώς πνευματική πια, αέρινη, σε νεραϊδένια αύρα, εδώ κάτω στα κοσμικά, στα ανθρώπινα γίνεται της κακομοίρας λόγω πανδημίας.
Σκεφτόμουν τις προάλλες ότι τουλάχιστον σε αποχαιρετήσαμε με τον τρόπο που σου άξιζε και όχι εξ αποστάσεως.
Αλλά και πάλι, τι θα πει αυτό το "τουλάχιστον";
Είναι συμβιβασμός σε μια κατάσταση που δεν έχει γυρισμό;
Είναι αποδοχή του γεγονότος ότι θα πρέπει να μάθουμε να συνεχίσουμε τη ζωή χωρίς εκείνους που αγαπάμε και μας αγάπησαν;
"Τους ανθρώπους που αγαπάμε ποτέ δε φεύγουν από κοντάς μας" λέμε συνέχεια ίσως για να το πιστέψουμε και εμείς οι ίδιοι και να μπορέσουμε να κάνουμε υποφερτή την καθημερινότητα.
Όταν όλα ησυχάζουν σε θυμάμαι.
Όταν κάνω δουλειές σε θυμάμαι.
Πλένω τα πιάτα και σε θυμάμαι.
Βγαίνω στο μπαλκόνι να αντικρύσω την παράξενη ησυχία της γειτονιάς και σε θυμάμαι.
Και όσο πάω με βήμα ταχύ στο σούπερ μάρκετ (γιατί πια δεν ψωνίζουμε με το πάσο μας) σε θυμάμαι.
Εμ…