Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2014

Έλα να το φιλοσοφήσουμε!

Γλυκό μου κοριτσάκι κάθε μέρα μου φαίνεσαι διαφορετική! Για πες μου...τι κάνεις ώσπου να έρθω από τη δουλειά και αλλάζεις μέρα με τη μέρα;;;;
Ήθελα να σου πω, να ξέρεις...ότι δεν υπάρχει ωραιότερο καλωσόρισμα από το δικό σου κάθε μέρα στην πόρτα. Όπως επίσης, όταν παραδίνεσαι στην αγκαλιά μου για ύπνο, με κάνεις να πιστεύω ότι έχω κάνει το μεγαλύτερο κατόρθωμα της ημέρας!!!
Και σε ευχαριστώ για αυτό!
Σήμερα, ξετρελάθηκες βλέποντας γατούλες και σκυλάκια στη βόλτα που πήγαμε. Ναι, επίσης ξέχασα να σου πω ότι περπατάς πολύ άνετα (ειδικά μέσα στο σπίτι) και φυσικά δεν αφήνεις χορό για χορό!
Καρναβαλάκι μου!
Από τη μαμά να θυμάσαι ότι κάθε μέρα που ζούμε είναι ξεχωριστή και δε θα γυρίσει πίσω! Κάθε μέρα είναι ένα δώρο! Θα ήθελα όταν μεγαλώσεις αρκετά, να ρίξεις μια ματιά σε αυτό το κείμενο που βρήκα σε αυτή την ιστοσελίδα : http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=18178

Έλα να φιλοσοφήσουμε τη ζωή! Και όποτε κάτι σε απασχολεί να ανατρέχεις στα λόγια αυτού του κειμένου:
"Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
Μούτρα. Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις. Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.
Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.
Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα. Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα".
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

(από Το Παράπονο, του Οδυσσέα Ελύτη)
Το βράδυ ετοιμάσου για μια ακόμη γερή δόση κρυφτό!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

"Τι είναι πλανήτης" και άλλες απορίες.

"Τι είναι πλανήτης;" με ρώτησες ένα πρωί που κατευθυνόμασταν προς τον παιδικό σταθμό. Προηγουμένως είχαμε δει να περνά ένα απορρι...