Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στο Μύλο των Ξωτικών και στο πάρκο των ευχών!

Με σήκωσες και εφέτος από τον καναπέ και κινήσαμε για τα Χριστουγεννιάτικα πάρκα της Λάρισας και των Τρικάλων! Πρόπερσι είχαμε πάει στην Ονειρούπολη της Δράμας. Εφέτος σειρά είχαν άλλοι προορισμοί!
Ο Μύλος των Ξωτικών και το Πάρκο των Ευχών!


Πήγαμε με τον προαστιακό σιδηρόδρομο στη Λάρισα, μείναμε στο ξενοδοχείο Αχίλλειον (*ο Άγιος Αχίλλειος είναι ο πολιούχος της Λάρισας) και από εκεί με τους συγγενείς που συναντήσαμε επισκεφθήκαμε αυθημερόν και τα Τρίκαλα.

Η Λάρισα μας άρεσε πάρα πολύ γιατί όντως είναι μια family friendly πόλη, με μεγάλη πλατεία, με πεζοδρομημένο το κέντρο και άνετους χώρους για περπάτημα. Είδαμε και υπόγειους κάδους!
Α! Και έχει και free wifi στην κεντρική πλατεία!

Το Πάρκο των Ευχών βρισκόταν ακριβώς απέναντι από το ξενοδοχείο στο πάρκο Αλκαζάρ και ήταν πραγματικά μαγευτικό. 




Σε ενθουσίασε το καρουζέλ αλλά και η πριγκίπισσα του πάγου που φωτογραφιζόταν με τα παιδάκια.



Στο Πάρκο των Ευχών υπάρχει και το χριστουγεννιάτικο τρενάκι που σε πάει και σε φέρνει από την κεντρική πλατεία. Ανεβήκαμε και απολαύσαμε τη διαδρομή.  Η περιήγηση στο πάρκο των ευχών δε σε κάνει να βαρεθείς καθόλου. Έχεις τόσα πολλά να κάνεις!






Στη Λάρισα απολαύσαμε περπάτημα, βόλτες, καφέ και "βραδινές εξόδους!".




Τη δεύτερη μέρα της διαμονής μας στην όμορφη Λάρισα πήγαμε οδικώς στα Τρίκαλα για να δούμε τον περίφημο Μύλο των Ξωτικών, εκεί όπου όντως χτυπά η καρδιά των Χριστουγέννων!
Μας περίμεναν στην είσοδο τα ξωτικά!



Μικρά και μεγάλα σπιτάκια σε περιμένουν για να σε ταξιδέψουν σε έναν κόσμο μαγικό!
Η βασίλισσα των ζαχαρωτών!
Η νεράιδα των λουλουδιών!
Το σπιτάκι της ζεστής σοκολάτας και τα φωτάκια και τα δεντράκια και όλη η ατμόσφαιρα σε μεταφέρει σε έναν κόσμο θαρρείς από παραμύθι!







Μας έμειναν αξέχαστες και αυτές οι χριστουγεννιάτικες διακοπές μας.
Πού λες να πάμε του χρόνου;


Σε φιλώ!
Η μαμά.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δάκρυα "πορτοκάλια"

Τα πορτοκάλια είναι νόστιμα, ειδικά εκείνα τα ζουμερά με τη γλυκόξινη γεύση. Έχουν βιταμίνες μα κυρίως έχουν μνήμες... Λίγους μήνες πριν φέρω στον κόσμο το παιδί μου, καθάριζα ένα ζουμερό πορτοκάλι. Τη λαχτάρα μου να το φάω διέκοψε η "παρέμβαση" του αδελφού μου του Δημήτρη. Έσπευσε να με ενημερώσει και να με προστατεύσει. "Σοφουλάκι, μην τρως πορτοκάλια τα βράδια! Δεν θα μπορείς να κοιμηθείς! Θα νιώθεις κάψιμο!"  . Στις μεταφορικές έννοιες της καθημερινότητας λέμε "σαν πορτοκάλια τα δάκρυά της..." Σε λίγο καιρό, τον Αύγουστο που θα έρθει, κλείνουμε 4 χρόνια από το θάνατο του Δημήτρη μας. Τέσσερα χρόνια χωρίς τον πολυαγαπημένο γιο της μάνας μας, τον αδελφό μου και θείο της κόρης μου...λάτρευε ο ένας τον άλλον...Λατρευόμασταν. Κάθε φορά, κάθε μέρα πριν φύγω για τη δουλειά, χώνω μέσα στην τσάντα μου ένα πορτοκάλι...

Σήμερα θα σου μιλήσω για τη μαμά μου.

Θυμάμαι τη μαμά μου... τα πρωινά που μας έντυνε για το σχολείο... εκείνο το σφίξιμο του αποχωρισμού που ένιωθα και την ανυπομονησία να έρθει το μεσημέρι. Που θα άνοιγε την πόρτα και θα την έβλεπα στο σπίτι, να συγυρίζει, να μαγειρεύει και να στρώνει το τραπέζι. Να τη βλέπω. Μου έφτανε. Θυμάμαι τη μαμά μου τα καλοκαίρια...στο μπαλκόνι να κεντά και εγώ να ετοιμάζομαι να πάω για παιχνίδι με τις φίλες μου για ώρες ατελείωτες. Θυμάμαι που μας φώναζε από το μπαλκόνι η μαμά για να επιστρέψουμε στο σπίτι. Πού να το ξέραμε τότε τι σήμαινε η κινητή τηλεφωνία; Θυμάμαι τις εκδρομές μας τα Σάββατα για μπάνιο στη Χαλκιδική. Χρόνια μετά η ίδια ανακάλυψε τις ομορφιές και της Πιερίας. Θυμάμαι τη γεύση της μερέντας στο ψωμί. Ήταν αλλιώτικη τότε.  Και θυμάμαι τον καιρό που εργαζόταν η μαμά τα μικρά αλλά πολύ δυνατά συναισθηματικά σημειώματα που γράφαμε η μία στην άλλη... "Φουφουκίτσα μου σ'αγαπώ πολύ. Δε θα αργήσω. Να με περιμένεις". Τους καλύτερους καφέδες τους έχω ...

Αντίο Δημητράκη μου.

Γεννήθηκες στις 28 Αυγούστου 1975 και εγώ στις 21 Ιουνίου 1977. Είχαμε δύο χρόνια παρά κάτι διαφορά. "Για την ακρίβεια 22 μήνες" όπως έλεγε η μαμά. Παρόλο που ήσουν μεγαλύτερος από εμένα, η μαμά έλεγε ότι σε προστάτευα και προλάβαινα διάφορες ζημιές σου. Διόρθωνα τις αταξίες σου... Έτσι έσωσα ένα κρυσταλλένιο βάζο που επιχείρησες εν αγνοία σου να σπάσεις τον καιρό που μέναμε στη λατρεμένη μας οδό "Τυρολόης 5" στην Κάτω Τούμπα, ακριβώς απέναντι από το γήπεδο του ΠΑΟΚ. Έπιασα το βάζο και σε κοίταξα με ύφος "μα τι πας να κάνεις παιδί μου;". Μια άλλη φορά, βρήκα το χαμένο σου πράσινο ποδήλατο. Το είχες χάσει και στενοχωριόσουν. Σε είχα μαλώσει άσχημα θυμάμαι ο μπαμπάς "για την τόση επιπολαιότητά σου". Μια Κυριακή του 1985 που έγιναν εκλογές και επιστρέφοντας με το αυτοκίνητο από το εκλογικό κέντρο που ψήφισαν οι γονείς μας είδα από το παράθυρο το πράσινο ποδήλατο! "Το βρήκα! Το βρήκα ! Να το ποδήλατό μας" φώναξα. Ένα παιδάκι με ειδικές ανάγ...