Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαμά! Θέλουμε ΕΙΡΗΝΗ!

Καλημέρα αγαπημένο μου ζυμαράκι!
Είναι Κυριακή. Μια ακόμη εργατική Κυριακή για εμένα που την απολαμβάνω όσο και αν σου φαίνεται παράξενο.

Έχω απογευματινή βάρδια αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορούμε να απολαύσουμε το κυριακάτικο πρωινό μας! Άλλωστε, κάθε Σαββατοκύριακο ψαχουλεύουμε μαζί τις καλύτερες παραστάσεις στην πόλη!

Έτσι, λοιπόν, μπήκαμε στο ταξί και βουρ για το θέατρο ΑΥΛΑΙΑ για να παρακολουθήσουμε τη θεατρική παράσταση ΕΙΡΗΝΗ του ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ απο τη θεατρική ομάδα TheatrAction που ανεβάζει εξαιρετικές παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη και όχι μόνο.
 

Πολύ προσεγμένη παράσταση που μιλά για την αξία της Ειρήνης στην ανθρωπότητα με τέτοιο τρόπο ώστε να το κατανοούν μικρά και μεγάλα παιδιά.

-Μαμά...θα φύγει ο πόλεμος; (με ρώτησες, όσο βλέπαμε την παράσταση).
-Πρέπει να βοηθήσουμε όλοι μας (σου απάντησα).
-Μαμά! Πρέπει να βρούμε την Ειρήνη! Θέλουμε ΕΙΡΗΝΗ! (μου είπες με δυνατή φωνή).

Η ΕΙΡΗΝΗ βρέθηκε. Οι άνθρωποι κατάφεραν να τη βγάλουν από τη σπηλιά που την είχε κρύψει πόλεμος.
 

Ήταν πολύ συγκινητικό και το κλείσιμο του έργου και το πώς μίλησαν σε όλους οι ηθοποιοί. Τα μηνύματα που εξέφρασαν φανερά συγκινημένοι.

Τι παθαίνω κι εγώ και δακρύζω σχεδόν σε κάθε παράσταση μου λες;

Είναι μοναδικές αυτές οι στιγμές που ζούμε μαζί. Φαντάζομαι πως το ίδιο ισχύει για όλους τους γονείς.

Η Ειρήνη βρέθηκε επί σκηνής...μακάρι να βρεθεί και επί της ουσίας στον κόσμο μας.

Πάω να πω τις ειδήσεις.
Σε φιλώ πολύ.
Σ'αγαπώ.

Η μαμά.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η Ζωή είναι αλλού

Είναι Σάββατο. Κοντεύει 11 το βράδυ. Πού είσαι; Σηκώνομαι απότομα από το κρεβάτι. "Πρέπει να γράψω κάτι τώρα. Είναι επείγον" είπα στην κόρη μου. Δεν αναβάλλω τίποτα πια. Εδώ και δύο χρόνια δεν αναβάλλω τίποτα. Δε λέω "άσε μωρέ. Θα χαρώ αύριο. Όχι. ΣΗΜΕΡΑ θα χαρώ. Σήμερα θα πιω τον καφέ που θέλω στο μέρος που θέλω. Σήμερα θα φορέσω το φόρεμα που με κάνει να νιώθω "θεάρα". Η άποψη του άλλου δε με νοιάζει. Δε μετράει πια για εμένα. Δεν με καθορίζει. Δεν με επηρεάζει. Κάποτε ναι. Μετρούσαν πρώτα  πιο πολύ οι άλλοι. Μετρούσα κι εγώ αλλά σε δεύτερο βαθμό. Όχι κουκλίτσες μου. Πρώτα εγώ. Πάντα εγώ. Στον υπερθετικό βαθμό. Πάμε πάλι: Σήμερα θα φάμε το γλυκό και το αλμυρό που λαχταρά η κοιλιά μας. Σήμερα θα κάνουμε το ταξίδι "που λέγαμε". Έτσι έγινε και με τη Ζωή και δεν τον ήπιαμε ποτέ τον καφέ "που λέγαμε". Γιατί εγώ έτρεχα με τα δικά μου και εκείνη με τα δικά της. Δουλειά, σπίτι, παιδιά, γονείς, συνάδελφοι, φίλοι και στη μέση ένα πτυχίο που το πήρε

Το κενό τετραγωνάκι.

Κοίτα να δεις... τώρα που εσύ είσαι σε άλλη διάσταση, σε μια κατάσταση άυλη και εντελώς πνευματική πια, αέρινη, σε νεραϊδένια αύρα, εδώ κάτω στα κοσμικά, στα ανθρώπινα γίνεται της κακομοίρας λόγω πανδημίας. Σκεφτόμουν τις προάλλες ότι τουλάχιστον σε αποχαιρετήσαμε με τον τρόπο που σου άξιζε και όχι εξ αποστάσεως. Αλλά και πάλι, τι θα πει αυτό το "τουλάχιστον"; Είναι συμβιβασμός σε μια κατάσταση που δεν έχει γυρισμό; Είναι αποδοχή του γεγονότος ότι θα πρέπει να μάθουμε να συνεχίσουμε τη ζωή χωρίς εκείνους που αγαπάμε και μας αγάπησαν; "Τους ανθρώπους που αγαπάμε ποτέ δε φεύγουν από κοντάς μας" λέμε συνέχεια ίσως για να το πιστέψουμε και εμείς οι ίδιοι και να μπορέσουμε να κάνουμε υποφερτή την καθημερινότητα. Όταν όλα ησυχάζουν σε θυμάμαι. Όταν κάνω δουλειές σε θυμάμαι. Πλένω τα πιάτα και σε θυμάμαι. Βγαίνω στο μπαλκόνι να αντικρύσω την παράξενη ησυχία της γειτονιάς και σε θυμάμαι. Και όσο πάω με βήμα ταχύ στο σούπερ μάρκετ (γιατί πια δεν ψωνίζουμε μ

Είμαστε στο 1920

Σήμερα θα γράψω σε χρώμα μπλε. Το μπλε λένε οι ψυχολόγοι πως είναι το χρώμα της συντροφιάς και της ξεκούρασης. Ίσως για αυτό και η θάλασσα έχει αυτό το χρώμα. Όταν θα διαβάζεις αυτή την ανάρτηση μικρή μου να ξέρεις πως η μαμά σου έκανε πολλές διαπιστώσεις άλλοτε φωναχτά και άλλοτε αθόρυβα για να εξηγήσει αυτό τον κόσμο. Μετά σκέφτηκα πως αυτόν τον κόσμο ίσως να πρέπει να τον αποδέχεσαι όπως είναι κάνοντας όμως αλλαγές για να αλλάξεις ως προς το καλύτερο τον εαυτό σου.     Είσαι και εσύ μέρος του κόσμου αυτού. Ο κόσμος φοβάται να αποδεχτεί οτιδήποτε θεωρεί "διαφορετικό", "παράταιρο", "αλλιώτικο". Είμαστε στο 2020 και οδεύουμε προς το 2021. Και όμως. Μικροί άνθρωποι μέσα στη μεγαλοσύνη του σύμπαντος συμπεριφέρονται λες και ζούμε στο 1920. Μην τους κάνεις τη χάρη ποτέ να σε τραβήξουν πίσω. Τα βήματά σου πάντα μπροστά, πάντα σταθερά και σίγουρα.  Στα ψηλά, όχι στα χαμηλά. Στα ανώτερα, όχι στα κατώτερα. Στα απλόχερα. Όχι στα μίζερα. Σε φιλώ. Η μαμά.