Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

3 χρόνια μαζί.

Τρία χρόνια μαζί!
Σαν σήμερα στις 9 Φεβρουαρίου 2013 είδαμε μαζί το πιο γλυκό φως.
Πώς περνά έτσι ο καιρός;
Έγινες το αυτοκολλητάκι μου.
Έίσαι το πιο μαλακό ζυμαράκι μου.
Πλέον στο λέω ψιθυριστά τα βράδια το "σ'αγαπώ" και μου απαντάς με τον ίδιο ρυθμό.

Τρία χρόνια μαζί. Τρία συναρπαστικά χρόνια. Κάθε μέρα με εκπλήσσεις κι εγώ καμαρώνω σαν τη Μαριώ του Γιάννη.

Είσαι το παιδί μου.
Είσαι η ψυχή μου.
Είσαι το είναι μου.
Είσαι εσύ και είσαι εγώ. Εγώ εσύ και εσύ εγώ. Εγώ κι εσύ μαζί.

Μου έβαλες όμως έναν καθημερινό γλυκό "μπελά": 
ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΗ ΜΑΜΑ;
Ε; είμαι;
Κάθε μέρα χωρίς να το ξέρεις κάνω μεγάλη προσπάθεια να σταθώ αντάξια στο ρόλο που εσύ επέλεξες να παίξω.

Και μετά ακούω το "είσαι γλυκούλα μαμά! Είσαι η καδούλα μου!" και κάτι καταλαβαίνω ότι πάει καλά.

Οκ. Κάνω λάθη. Μα δε γίνεται αλλιώς. Μη νομίζεις, κάνω κάθε βράδυ τον απολογισμό της ημέρας. Εκεί να δεις λογαριασμούς!

Σε λίγες ώρες θα σβήνεις το τρίτο κεράκι σου κι εγώ θα κλάψω από συγκίνηση και θα σκάσει από χαρά η καρδιά μου.

Το ξέρω.
Χιλιάδες μωρά γεννιούνται κάθε μέρα στον κόσμο.
Μα ο κόσμος μου είσαι εσύ.


Σε φιλώ

η μαμά.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δάκρυα "πορτοκάλια"

Τα πορτοκάλια είναι νόστιμα, ειδικά εκείνα τα ζουμερά με τη γλυκόξινη γεύση. Έχουν βιταμίνες μα κυρίως έχουν μνήμες... Λίγους μήνες πριν φέρω στον κόσμο το παιδί μου, καθάριζα ένα ζουμερό πορτοκάλι. Τη λαχτάρα μου να το φάω διέκοψε η "παρέμβαση" του αδελφού μου του Δημήτρη. Έσπευσε να με ενημερώσει και να με προστατεύσει. "Σοφουλάκι, μην τρως πορτοκάλια τα βράδια! Δεν θα μπορείς να κοιμηθείς! Θα νιώθεις κάψιμο!"  . Στις μεταφορικές έννοιες της καθημερινότητας λέμε "σαν πορτοκάλια τα δάκρυά της..." Σε λίγο καιρό, τον Αύγουστο που θα έρθει, κλείνουμε 4 χρόνια από το θάνατο του Δημήτρη μας. Τέσσερα χρόνια χωρίς τον πολυαγαπημένο γιο της μάνας μας, τον αδελφό μου και θείο της κόρης μου...λάτρευε ο ένας τον άλλον...Λατρευόμασταν. Κάθε φορά, κάθε μέρα πριν φύγω για τη δουλειά, χώνω μέσα στην τσάντα μου ένα πορτοκάλι...

Σήμερα θα σου μιλήσω για τη μαμά μου.

Θυμάμαι τη μαμά μου... τα πρωινά που μας έντυνε για το σχολείο... εκείνο το σφίξιμο του αποχωρισμού που ένιωθα και την ανυπομονησία να έρθει το μεσημέρι. Που θα άνοιγε την πόρτα και θα την έβλεπα στο σπίτι, να συγυρίζει, να μαγειρεύει και να στρώνει το τραπέζι. Να τη βλέπω. Μου έφτανε. Θυμάμαι τη μαμά μου τα καλοκαίρια...στο μπαλκόνι να κεντά και εγώ να ετοιμάζομαι να πάω για παιχνίδι με τις φίλες μου για ώρες ατελείωτες. Θυμάμαι που μας φώναζε από το μπαλκόνι η μαμά για να επιστρέψουμε στο σπίτι. Πού να το ξέραμε τότε τι σήμαινε η κινητή τηλεφωνία; Θυμάμαι τις εκδρομές μας τα Σάββατα για μπάνιο στη Χαλκιδική. Χρόνια μετά η ίδια ανακάλυψε τις ομορφιές και της Πιερίας. Θυμάμαι τη γεύση της μερέντας στο ψωμί. Ήταν αλλιώτικη τότε.  Και θυμάμαι τον καιρό που εργαζόταν η μαμά τα μικρά αλλά πολύ δυνατά συναισθηματικά σημειώματα που γράφαμε η μία στην άλλη... "Φουφουκίτσα μου σ'αγαπώ πολύ. Δε θα αργήσω. Να με περιμένεις". Τους καλύτερους καφέδες τους έχω ...

Αντίο Δημητράκη μου.

Γεννήθηκες στις 28 Αυγούστου 1975 και εγώ στις 21 Ιουνίου 1977. Είχαμε δύο χρόνια παρά κάτι διαφορά. "Για την ακρίβεια 22 μήνες" όπως έλεγε η μαμά. Παρόλο που ήσουν μεγαλύτερος από εμένα, η μαμά έλεγε ότι σε προστάτευα και προλάβαινα διάφορες ζημιές σου. Διόρθωνα τις αταξίες σου... Έτσι έσωσα ένα κρυσταλλένιο βάζο που επιχείρησες εν αγνοία σου να σπάσεις τον καιρό που μέναμε στη λατρεμένη μας οδό "Τυρολόης 5" στην Κάτω Τούμπα, ακριβώς απέναντι από το γήπεδο του ΠΑΟΚ. Έπιασα το βάζο και σε κοίταξα με ύφος "μα τι πας να κάνεις παιδί μου;". Μια άλλη φορά, βρήκα το χαμένο σου πράσινο ποδήλατο. Το είχες χάσει και στενοχωριόσουν. Σε είχα μαλώσει άσχημα θυμάμαι ο μπαμπάς "για την τόση επιπολαιότητά σου". Μια Κυριακή του 1985 που έγιναν εκλογές και επιστρέφοντας με το αυτοκίνητο από το εκλογικό κέντρο που ψήφισαν οι γονείς μας είδα από το παράθυρο το πράσινο ποδήλατο! "Το βρήκα! Το βρήκα ! Να το ποδήλατό μας" φώναξα. Ένα παιδάκι με ειδικές ανάγ...