Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χαρά και πασχαλιά!

Τελικά αυτή η φράση σου πάει γάντι;
Σου το είπα;;;
Ε, στο λέω τώρα!

Χαρά και πασχαλιά λοιπόν και είναι ώρα για κατασκευές.

Φυσικά, ενημερώνομαι από το ίντερνετ και ακολουθώ τις εμπνεύσεις και άλλων μαμάδων ή κάνουμε και δικές μας απόπειρες.

Πολύ δημοφιλής είναι η κατασκευή με την κάλτσα, όπου προκύπτει ένας πασχαλιάτικος λαγουδάκος!

Τα μόνα απλά υλικά που χρειαζόμαστε είναι μια κάλτσα, ρύζι, σπάγγο ή κορδέλα, μαρκαδόρο και ματάκια και ιδού!

Βέβαια υπάρχουν και πιο εξελιγμένες επιλογές όπως οι ξύλινες:

Πήραμε αυτοκόλλητο ύφασμα για να κάνουμε το φορεματάκι της λαγουδίνας, βαμβάκι για την ουρά και βελουτέ χαρτόνι για τα αυτάκια.

Α! Για δες! Για τη γιαγιά χαρίσαμε μια πιο εξελιγμένη εκδοχή! Με πομ πομ! Μας βοήθησε πολύ το πιστόλι σιλικόνης που κολλάει τα πάντα!


A! Καλά που μου το θύμισες! 
Στο παιδικό εργαστήριο της Art2Art φτιάξατε με τους φίλους και τις φίλες σου τα πασχαλινά κοτοπουλάκια σας ! Μεταμορφώσατε τα χάρτινα πιατάκια με πούπουλα και χαρτόνι!

Μέσα στο κλίμα των ημερών και η γιαγιά μας που μας ξεπερνάει κατά πολύ στις χειροτεχνίες και στις κατασκευές. Εφέτος ασχολείται με την κατασκευή βραχιολάκια και κάποια είναι μέσα στο κλίμα των ημερών του Πάσχα.

 

Σήμερα θα πάμε στη νονά μας  και στο πασχαλιάτικο μπαζάρ που φιλοξενεί στο κατάστημα της σε συνεργασία με ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ!




Το δωράκι της το βάλαμε σε μια χαρτοσακκούλα διαφορετική από τις άλλες!
Κάναμε κατασκευή μετατρέποντας τη σακκούλα σε πασχαλιάτικο λαγό!
Χρησιμοποιήσαμε βελουτέ χαρτόνι για τα αυτάκια, ματάκια, πομ πομ και συρραπτικό.

Τι λες;
Θα της αρέσει!
Για να δούμε!

Σε φιλώ.
Η μαμά.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

«Είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό των ονείρων...»

"Είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό των ονείρων" ! Το ξέρεις; Φυσικά και το ξέρεις! Ειδικά όταν σε ακούω να γελάς στον ύπνο σου και φουσκώνω από ευτυχία!  Το είπε πριν από πολλά πολλά χρόνια ο Ουίλιαμ Σαίξπιρ. Ο σκηνοθέτης, Δημήτρης Αδάμης , εμπνέεται  και παίρνει αφορμή αυτή την σχολική χρονιά, από τη διάσημη φράση του Σαίξπιρ και ζωντανεύει μπροστά στα μάτια των παιδιών, το πιο απίστευτο όνειρο, το έργο που έχει ανέβει περισσότερες φορές στον κόσμο από οποιοδήποτε άλλο .  Σήμερα λοιπόν, παρακολουθήσαμε την πρώτη θεατρική παράσταση αυτού του φθινοπώρου στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ . Πρόκειται για το "ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΝΥΧΤΑΣ" σε διασκευή και σκηνοθεσία του Δημήτρη Αδάμη.   Είναι ένα από τα γνωστότερα και πιο πολυπαιγμένα έργα του Σαίξπιρ σε όλο τον κόσμο.   Η παράσταση είναι ειδικά φτιαγμένη για τα παιδιά, με μια ολοκαίνουρια διασκευή, με επταμελή θίασο και συστήνει τον σπουδαίο συγγραφέα μέσα από την ελαφρότητα ενός ψιθύρου. Ο Πουκ, το λατρεμέ...

Τα μεγάλα ταξίδια πάντα κάνουμε μόνοι

Τα έχουν αναλύσει όλοι όλα για το δυστύχημα στα Τέμπη. Δεν έμεινε κάτι άλλο να πούμε. Καταλαβαίνεις τον πόνο των άλλων, επειδή έχεις χάσει και εσύ ξαφνικά τον άνθρωπό σου; Επειδή είναι άδικο το ξαφνικό φευγιό; Καταλαβαίνεις τον άλλο έτσι κι αλλιώς;   Νομίζω ότι πλέον όλοι καταλαβαίνουμε κατά βάθος πάρα πολλά  και ακριβώς τα ίδια, είτε θρηνούμε μια απώλεια στο ίδιο μας το σπίτι, είτε όχι. Το κυριότερο από όλα που μας κάνει να πονάμε, είναι που ξέρουμε ότι σωθήκαμε τόσα χρόνια από τύχη. Το μόνο που μπορώ να κάνω αυτές τις μέρες, ώρες και στιγμές είναι να σιγοτραγουδώ λίγους στίχους...σαν φυλαχτό μέσα μου... " Μείνε λίγο ακόμα  κλείσαν’ όλοι οι δρόμοι  τα μεγάλα ταξίδια  πάντα κάνουμε μόνοι"    

Σήμερα θα σου μιλήσω για τη μαμά μου.

Θυμάμαι τη μαμά μου... τα πρωινά που μας έντυνε για το σχολείο... εκείνο το σφίξιμο του αποχωρισμού που ένιωθα και την ανυπομονησία να έρθει το μεσημέρι. Που θα άνοιγε την πόρτα και θα την έβλεπα στο σπίτι, να συγυρίζει, να μαγειρεύει και να στρώνει το τραπέζι. Να τη βλέπω. Μου έφτανε. Θυμάμαι τη μαμά μου τα καλοκαίρια...στο μπαλκόνι να κεντά και εγώ να ετοιμάζομαι να πάω για παιχνίδι με τις φίλες μου για ώρες ατελείωτες. Θυμάμαι που μας φώναζε από το μπαλκόνι η μαμά για να επιστρέψουμε στο σπίτι. Πού να το ξέραμε τότε τι σήμαινε η κινητή τηλεφωνία; Θυμάμαι τις εκδρομές μας τα Σάββατα για μπάνιο στη Χαλκιδική. Χρόνια μετά η ίδια ανακάλυψε τις ομορφιές και της Πιερίας. Θυμάμαι τη γεύση της μερέντας στο ψωμί. Ήταν αλλιώτικη τότε.  Και θυμάμαι τον καιρό που εργαζόταν η μαμά τα μικρά αλλά πολύ δυνατά συναισθηματικά σημειώματα που γράφαμε η μία στην άλλη... "Φουφουκίτσα μου σ'αγαπώ πολύ. Δε θα αργήσω. Να με περιμένεις". Τους καλύτερους καφέδες τους έχω ...