Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χαρά και πασχαλιά!

Τελικά αυτή η φράση σου πάει γάντι;
Σου το είπα;;;
Ε, στο λέω τώρα!

Χαρά και πασχαλιά λοιπόν και είναι ώρα για κατασκευές.

Φυσικά, ενημερώνομαι από το ίντερνετ και ακολουθώ τις εμπνεύσεις και άλλων μαμάδων ή κάνουμε και δικές μας απόπειρες.

Πολύ δημοφιλής είναι η κατασκευή με την κάλτσα, όπου προκύπτει ένας πασχαλιάτικος λαγουδάκος!

Τα μόνα απλά υλικά που χρειαζόμαστε είναι μια κάλτσα, ρύζι, σπάγγο ή κορδέλα, μαρκαδόρο και ματάκια και ιδού!

Βέβαια υπάρχουν και πιο εξελιγμένες επιλογές όπως οι ξύλινες:

Πήραμε αυτοκόλλητο ύφασμα για να κάνουμε το φορεματάκι της λαγουδίνας, βαμβάκι για την ουρά και βελουτέ χαρτόνι για τα αυτάκια.

Α! Για δες! Για τη γιαγιά χαρίσαμε μια πιο εξελιγμένη εκδοχή! Με πομ πομ! Μας βοήθησε πολύ το πιστόλι σιλικόνης που κολλάει τα πάντα!


A! Καλά που μου το θύμισες! 
Στο παιδικό εργαστήριο της Art2Art φτιάξατε με τους φίλους και τις φίλες σου τα πασχαλινά κοτοπουλάκια σας ! Μεταμορφώσατε τα χάρτινα πιατάκια με πούπουλα και χαρτόνι!

Μέσα στο κλίμα των ημερών και η γιαγιά μας που μας ξεπερνάει κατά πολύ στις χειροτεχνίες και στις κατασκευές. Εφέτος ασχολείται με την κατασκευή βραχιολάκια και κάποια είναι μέσα στο κλίμα των ημερών του Πάσχα.

 

Σήμερα θα πάμε στη νονά μας  και στο πασχαλιάτικο μπαζάρ που φιλοξενεί στο κατάστημα της σε συνεργασία με ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ!




Το δωράκι της το βάλαμε σε μια χαρτοσακκούλα διαφορετική από τις άλλες!
Κάναμε κατασκευή μετατρέποντας τη σακκούλα σε πασχαλιάτικο λαγό!
Χρησιμοποιήσαμε βελουτέ χαρτόνι για τα αυτάκια, ματάκια, πομ πομ και συρραπτικό.

Τι λες;
Θα της αρέσει!
Για να δούμε!

Σε φιλώ.
Η μαμά.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δάκρυα "πορτοκάλια"

Τα πορτοκάλια είναι νόστιμα, ειδικά εκείνα τα ζουμερά με τη γλυκόξινη γεύση. Έχουν βιταμίνες μα κυρίως έχουν μνήμες... Λίγους μήνες πριν φέρω στον κόσμο το παιδί μου, καθάριζα ένα ζουμερό πορτοκάλι. Τη λαχτάρα μου να το φάω διέκοψε η "παρέμβαση" του αδελφού μου του Δημήτρη. Έσπευσε να με ενημερώσει και να με προστατεύσει. "Σοφουλάκι, μην τρως πορτοκάλια τα βράδια! Δεν θα μπορείς να κοιμηθείς! Θα νιώθεις κάψιμο!"  . Στις μεταφορικές έννοιες της καθημερινότητας λέμε "σαν πορτοκάλια τα δάκρυά της..." Σε λίγο καιρό, τον Αύγουστο που θα έρθει, κλείνουμε 4 χρόνια από το θάνατο του Δημήτρη μας. Τέσσερα χρόνια χωρίς τον πολυαγαπημένο γιο της μάνας μας, τον αδελφό μου και θείο της κόρης μου...λάτρευε ο ένας τον άλλον...Λατρευόμασταν. Κάθε φορά, κάθε μέρα πριν φύγω για τη δουλειά, χώνω μέσα στην τσάντα μου ένα πορτοκάλι...

Σήμερα θα σου μιλήσω για τη μαμά μου.

Θυμάμαι τη μαμά μου... τα πρωινά που μας έντυνε για το σχολείο... εκείνο το σφίξιμο του αποχωρισμού που ένιωθα και την ανυπομονησία να έρθει το μεσημέρι. Που θα άνοιγε την πόρτα και θα την έβλεπα στο σπίτι, να συγυρίζει, να μαγειρεύει και να στρώνει το τραπέζι. Να τη βλέπω. Μου έφτανε. Θυμάμαι τη μαμά μου τα καλοκαίρια...στο μπαλκόνι να κεντά και εγώ να ετοιμάζομαι να πάω για παιχνίδι με τις φίλες μου για ώρες ατελείωτες. Θυμάμαι που μας φώναζε από το μπαλκόνι η μαμά για να επιστρέψουμε στο σπίτι. Πού να το ξέραμε τότε τι σήμαινε η κινητή τηλεφωνία; Θυμάμαι τις εκδρομές μας τα Σάββατα για μπάνιο στη Χαλκιδική. Χρόνια μετά η ίδια ανακάλυψε τις ομορφιές και της Πιερίας. Θυμάμαι τη γεύση της μερέντας στο ψωμί. Ήταν αλλιώτικη τότε.  Και θυμάμαι τον καιρό που εργαζόταν η μαμά τα μικρά αλλά πολύ δυνατά συναισθηματικά σημειώματα που γράφαμε η μία στην άλλη... "Φουφουκίτσα μου σ'αγαπώ πολύ. Δε θα αργήσω. Να με περιμένεις". Τους καλύτερους καφέδες τους έχω ...

Αντίο Δημητράκη μου.

Γεννήθηκες στις 28 Αυγούστου 1975 και εγώ στις 21 Ιουνίου 1977. Είχαμε δύο χρόνια παρά κάτι διαφορά. "Για την ακρίβεια 22 μήνες" όπως έλεγε η μαμά. Παρόλο που ήσουν μεγαλύτερος από εμένα, η μαμά έλεγε ότι σε προστάτευα και προλάβαινα διάφορες ζημιές σου. Διόρθωνα τις αταξίες σου... Έτσι έσωσα ένα κρυσταλλένιο βάζο που επιχείρησες εν αγνοία σου να σπάσεις τον καιρό που μέναμε στη λατρεμένη μας οδό "Τυρολόης 5" στην Κάτω Τούμπα, ακριβώς απέναντι από το γήπεδο του ΠΑΟΚ. Έπιασα το βάζο και σε κοίταξα με ύφος "μα τι πας να κάνεις παιδί μου;". Μια άλλη φορά, βρήκα το χαμένο σου πράσινο ποδήλατο. Το είχες χάσει και στενοχωριόσουν. Σε είχα μαλώσει άσχημα θυμάμαι ο μπαμπάς "για την τόση επιπολαιότητά σου". Μια Κυριακή του 1985 που έγιναν εκλογές και επιστρέφοντας με το αυτοκίνητο από το εκλογικό κέντρο που ψήφισαν οι γονείς μας είδα από το παράθυρο το πράσινο ποδήλατο! "Το βρήκα! Το βρήκα ! Να το ποδήλατό μας" φώναξα. Ένα παιδάκι με ειδικές ανάγ...