Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στην Ονειρούπολη!

Δώρα δεν είναι μόνο αυτά που είναι τυλιγμένα σε φανταχτερό χαρτί.
Δώρα είναι και οι εμπειρίες και τα ταξίδια σε άλλα μέρη μικρή μου!
Έτσι λοιπόν, το πρώτο σου Χριστουγεννιάτικο δώρο για εφέτος ήταν το ταξίδι και η διαμονή μας στην Ονειρούπολη Δράμας!


Βρεθήκαμε στην Ονειρούπολη την πρώτη ημέρα της λειτουργίας της. Όταν φτάσαμε το μεσημέρι ακόμη τακτοποιούσαν τις τελευταίες λεπτομέρειες τα τεχνικά συνεργεία.
Αργά το απόγευμα έγιναν τα εγκαίνια με τιμώμενο πρόσωπο τον συγγραφέα παιδικών βιβλίων Ευγένιο Τριβιζά!


Είχε μαζευτεί πάρα πολύς κόσμος και ευτυχώς ήταν εκεί και ο δήμαρχος της Ονειρούπολης ο Οράτιος Ονειροπαρμένος που μας έκανε να γελάμε με τα αστεία του!



Η Ονειρούπολη είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομά της! Μια μικρή πόλη των ονείρων!
Ο Αη Βασίλης έφτασε με ένα αερόστατο!



Με το σπιτάκι του Αη Βασίλη, το ταχυδρομικό εργαστήρι, τη Σχολή χριστουγεννιάτικης μαγείας, το Ζαχαροπλαστείο των Ξωτικών, το Σπιτάκι του Παραμυθιού, το Ατελιέ των Ξωτικών, τα Playmobil, το εργαστήρι του χαμόγελου και της φύσης, το σπιτάκι κυκλοφοριακής αγωγής και το παγωμένο εργαστήρι πειραμάτων!
Εμείς μαγευτήκαμε από τη ζεστασιά στο σπιτάκι του Αη Βασίλη!



΄
Μας έκανε πολλή εντύπωση ο Φιρφιρίκος!
Ααααα ναι! Από το ζαχαροπλαστείο των Ξωτικών όπου μαζί με άλλα παιδάκια φτιάξατε τα πιο μοσχοβολιστά κουλουράκια!
Θα τον δείς στο κολάζ φωτογραφιών που έφτιαξα!


Μείναμε δυο μέρες στην Ονειρούπολη. Μακάρι να ήταν περισσότερες! Αλλά δεν πειράζει! Η Ονειρούπολη θα διαρκέσει για πολλές πολλές μέρες ώσπου να έρθει και ο καινούργιος χρόνος και μπορεί να την επισκεφθούμε ξανά!


Ως τότε συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε με βάρκα την καλοσύνη και την αγάπη.
Σε φιλώ πολύ,
η μαμά.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δάκρυα "πορτοκάλια"

Τα πορτοκάλια είναι νόστιμα, ειδικά εκείνα τα ζουμερά με τη γλυκόξινη γεύση. Έχουν βιταμίνες μα κυρίως έχουν μνήμες... Λίγους μήνες πριν φέρω στον κόσμο το παιδί μου, καθάριζα ένα ζουμερό πορτοκάλι. Τη λαχτάρα μου να το φάω διέκοψε η "παρέμβαση" του αδελφού μου του Δημήτρη. Έσπευσε να με ενημερώσει και να με προστατεύσει. "Σοφουλάκι, μην τρως πορτοκάλια τα βράδια! Δεν θα μπορείς να κοιμηθείς! Θα νιώθεις κάψιμο!"  . Στις μεταφορικές έννοιες της καθημερινότητας λέμε "σαν πορτοκάλια τα δάκρυά της..." Σε λίγο καιρό, τον Αύγουστο που θα έρθει, κλείνουμε 4 χρόνια από το θάνατο του Δημήτρη μας. Τέσσερα χρόνια χωρίς τον πολυαγαπημένο γιο της μάνας μας, τον αδελφό μου και θείο της κόρης μου...λάτρευε ο ένας τον άλλον...Λατρευόμασταν. Κάθε φορά, κάθε μέρα πριν φύγω για τη δουλειά, χώνω μέσα στην τσάντα μου ένα πορτοκάλι...

Σήμερα θα σου μιλήσω για τη μαμά μου.

Θυμάμαι τη μαμά μου... τα πρωινά που μας έντυνε για το σχολείο... εκείνο το σφίξιμο του αποχωρισμού που ένιωθα και την ανυπομονησία να έρθει το μεσημέρι. Που θα άνοιγε την πόρτα και θα την έβλεπα στο σπίτι, να συγυρίζει, να μαγειρεύει και να στρώνει το τραπέζι. Να τη βλέπω. Μου έφτανε. Θυμάμαι τη μαμά μου τα καλοκαίρια...στο μπαλκόνι να κεντά και εγώ να ετοιμάζομαι να πάω για παιχνίδι με τις φίλες μου για ώρες ατελείωτες. Θυμάμαι που μας φώναζε από το μπαλκόνι η μαμά για να επιστρέψουμε στο σπίτι. Πού να το ξέραμε τότε τι σήμαινε η κινητή τηλεφωνία; Θυμάμαι τις εκδρομές μας τα Σάββατα για μπάνιο στη Χαλκιδική. Χρόνια μετά η ίδια ανακάλυψε τις ομορφιές και της Πιερίας. Θυμάμαι τη γεύση της μερέντας στο ψωμί. Ήταν αλλιώτικη τότε.  Και θυμάμαι τον καιρό που εργαζόταν η μαμά τα μικρά αλλά πολύ δυνατά συναισθηματικά σημειώματα που γράφαμε η μία στην άλλη... "Φουφουκίτσα μου σ'αγαπώ πολύ. Δε θα αργήσω. Να με περιμένεις". Τους καλύτερους καφέδες τους έχω ...

Αντίο Δημητράκη μου.

Γεννήθηκες στις 28 Αυγούστου 1975 και εγώ στις 21 Ιουνίου 1977. Είχαμε δύο χρόνια παρά κάτι διαφορά. "Για την ακρίβεια 22 μήνες" όπως έλεγε η μαμά. Παρόλο που ήσουν μεγαλύτερος από εμένα, η μαμά έλεγε ότι σε προστάτευα και προλάβαινα διάφορες ζημιές σου. Διόρθωνα τις αταξίες σου... Έτσι έσωσα ένα κρυσταλλένιο βάζο που επιχείρησες εν αγνοία σου να σπάσεις τον καιρό που μέναμε στη λατρεμένη μας οδό "Τυρολόης 5" στην Κάτω Τούμπα, ακριβώς απέναντι από το γήπεδο του ΠΑΟΚ. Έπιασα το βάζο και σε κοίταξα με ύφος "μα τι πας να κάνεις παιδί μου;". Μια άλλη φορά, βρήκα το χαμένο σου πράσινο ποδήλατο. Το είχες χάσει και στενοχωριόσουν. Σε είχα μαλώσει άσχημα θυμάμαι ο μπαμπάς "για την τόση επιπολαιότητά σου". Μια Κυριακή του 1985 που έγιναν εκλογές και επιστρέφοντας με το αυτοκίνητο από το εκλογικό κέντρο που ψήφισαν οι γονείς μας είδα από το παράθυρο το πράσινο ποδήλατο! "Το βρήκα! Το βρήκα ! Να το ποδήλατό μας" φώναξα. Ένα παιδάκι με ειδικές ανάγ...