Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαμά, η σημαία έχει τον...ύπνο της!

Νομίζω πως η επέτειος του ΟΧΙ σου ταιριάζει πολύ.

Άρνηση.
Αντίσταση.
Επίθεσηηηηηηηηηηηη


χαχαχχαχα κάπως έτσι γίνονται οι διαπραγματεύσεις μαζί σου!

Σήμερα στον παιδικό σταθμό κατασκευάσατε τη δική σας ελληνική σημαία και μιλήσατε και για τον πολιούχο της Θεσσαλονίκης, Άγιο Δημήτριο.
Βέβαια, να σου θυμίσω ότι την περασμένη Κυριακή, φτιάξαμε μια χειροποίητη σημαία από απλό χαρτί ζωγραφικής, ένα ξυλάκι chopstick, σιλικόνη και αρκετό μπλε μαρκαδόρο.

Μετά από λίγη ώρα η σημαιούλα έκανε φτερά! (δεν εκπλήσσομαι).

Σου εξήγησα πάνω κάτω τι έγινε το 1940 και πώς ο Έλληνας στρατηγός είπε ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ στους Ιταλούς και σου αρέσει να το λες και να το ξαναλες.

ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ

Επιστρέφοντας σήμερα από τον παιδικό σταθμό και αφού είχες παρατηρήσει ότι σε πολλά μπαλκόνια κυμάτιζε η ελληνική σημαία, βιαζόσουν να την τοποθετήσουμε και εμείς στο δικό μας μπαλκόνι.
Τη βάλαμε λοιπόν, τη στερεώσαμε καλά, χάρηκες πολύ και τη χάζευες από το παράθυρο.



"Μαμά, η σημαία έχει τον...ύπνο της!"
"Τι έχει μωρό μου;"
"Τον ύπνο της βρε μαμά!"

χαχαχχαχα εννοούσες τον ύμνο της!
Μου φάνηκε αστείο στην αρχή αλλά μετά σκέφτηκα πόσο δίκιο είχες χωρίς να το ξέρεις! 
Νομίζω πως έπεσες διάνα!

"Είπα στην κυρία και για το γαϊτανάκι της ειρήνης μαμά".
Ενθουσιάστηκες όντως από "ΤΟ ΓΑΪΤΑΝΑΚΙ" της Ζωρζ Σαρή που είδαμε την περασμένη Κυριακή στο θέατρο. Μια παράσταση διαχρονική και επίκαιρη ταυτόχρονα.



Μακάρι να ήταν έτσι όλος ο κόσμος πάντα ...Έχουμε να τα βάλουμε με πολλούς πολέμους μικρή μου...

Εσύ να πιστεύεις στην ειρήνη και τη χαρά!

Σε φιλώ.

Η μαμά.



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δάκρυα "πορτοκάλια"

Τα πορτοκάλια είναι νόστιμα, ειδικά εκείνα τα ζουμερά με τη γλυκόξινη γεύση. Έχουν βιταμίνες μα κυρίως έχουν μνήμες... Λίγους μήνες πριν φέρω στον κόσμο το παιδί μου, καθάριζα ένα ζουμερό πορτοκάλι. Τη λαχτάρα μου να το φάω διέκοψε η "παρέμβαση" του αδελφού μου του Δημήτρη. Έσπευσε να με ενημερώσει και να με προστατεύσει. "Σοφουλάκι, μην τρως πορτοκάλια τα βράδια! Δεν θα μπορείς να κοιμηθείς! Θα νιώθεις κάψιμο!"  . Στις μεταφορικές έννοιες της καθημερινότητας λέμε "σαν πορτοκάλια τα δάκρυά της..." Σε λίγο καιρό, τον Αύγουστο που θα έρθει, κλείνουμε 4 χρόνια από το θάνατο του Δημήτρη μας. Τέσσερα χρόνια χωρίς τον πολυαγαπημένο γιο της μάνας μας, τον αδελφό μου και θείο της κόρης μου...λάτρευε ο ένας τον άλλον...Λατρευόμασταν. Κάθε φορά, κάθε μέρα πριν φύγω για τη δουλειά, χώνω μέσα στην τσάντα μου ένα πορτοκάλι...

Σήμερα θα σου μιλήσω για τη μαμά μου.

Θυμάμαι τη μαμά μου... τα πρωινά που μας έντυνε για το σχολείο... εκείνο το σφίξιμο του αποχωρισμού που ένιωθα και την ανυπομονησία να έρθει το μεσημέρι. Που θα άνοιγε την πόρτα και θα την έβλεπα στο σπίτι, να συγυρίζει, να μαγειρεύει και να στρώνει το τραπέζι. Να τη βλέπω. Μου έφτανε. Θυμάμαι τη μαμά μου τα καλοκαίρια...στο μπαλκόνι να κεντά και εγώ να ετοιμάζομαι να πάω για παιχνίδι με τις φίλες μου για ώρες ατελείωτες. Θυμάμαι που μας φώναζε από το μπαλκόνι η μαμά για να επιστρέψουμε στο σπίτι. Πού να το ξέραμε τότε τι σήμαινε η κινητή τηλεφωνία; Θυμάμαι τις εκδρομές μας τα Σάββατα για μπάνιο στη Χαλκιδική. Χρόνια μετά η ίδια ανακάλυψε τις ομορφιές και της Πιερίας. Θυμάμαι τη γεύση της μερέντας στο ψωμί. Ήταν αλλιώτικη τότε.  Και θυμάμαι τον καιρό που εργαζόταν η μαμά τα μικρά αλλά πολύ δυνατά συναισθηματικά σημειώματα που γράφαμε η μία στην άλλη... "Φουφουκίτσα μου σ'αγαπώ πολύ. Δε θα αργήσω. Να με περιμένεις". Τους καλύτερους καφέδες τους έχω ...

Αντίο Δημητράκη μου.

Γεννήθηκες στις 28 Αυγούστου 1975 και εγώ στις 21 Ιουνίου 1977. Είχαμε δύο χρόνια παρά κάτι διαφορά. "Για την ακρίβεια 22 μήνες" όπως έλεγε η μαμά. Παρόλο που ήσουν μεγαλύτερος από εμένα, η μαμά έλεγε ότι σε προστάτευα και προλάβαινα διάφορες ζημιές σου. Διόρθωνα τις αταξίες σου... Έτσι έσωσα ένα κρυσταλλένιο βάζο που επιχείρησες εν αγνοία σου να σπάσεις τον καιρό που μέναμε στη λατρεμένη μας οδό "Τυρολόης 5" στην Κάτω Τούμπα, ακριβώς απέναντι από το γήπεδο του ΠΑΟΚ. Έπιασα το βάζο και σε κοίταξα με ύφος "μα τι πας να κάνεις παιδί μου;". Μια άλλη φορά, βρήκα το χαμένο σου πράσινο ποδήλατο. Το είχες χάσει και στενοχωριόσουν. Σε είχα μαλώσει άσχημα θυμάμαι ο μπαμπάς "για την τόση επιπολαιότητά σου". Μια Κυριακή του 1985 που έγιναν εκλογές και επιστρέφοντας με το αυτοκίνητο από το εκλογικό κέντρο που ψήφισαν οι γονείς μας είδα από το παράθυρο το πράσινο ποδήλατο! "Το βρήκα! Το βρήκα ! Να το ποδήλατό μας" φώναξα. Ένα παιδάκι με ειδικές ανάγ...