Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

39, να το αφήσω;

Σήμερα, 21 Ιουνίου, έχω τα γενέθλιά μου.




Είμαι και επίσημα πια μια "δεσποινίς ετών 39".



Η μαμά μου κάθε χρόνο τέτοια μέρα μου μιλά για τη σημαδιακή ημέρα που γεννήθηκα. Ημέρα της μουσικής και το θερινό ηλιοστάσιο βεβαίως, δεν το λες και μια συνηθισμένη μέρα του χρόνου.
Θα μου εξιστορήσει φυσικά με λεπτομέρειες και το πώς γιορτάσαμε τα πρώτα μου γενέθλια μια μέρα μετά το σεισμό του 1978. 
Πολλές χρονολογίες βρε παιδί μου. Πολλά νούμερα.  Με προκαλούν να κάνω μια λίστα με 39 υποσχέσεις:

1. Να προσέχω περισσότερο την υγεία μου.
2. Να μην τα παίρνω κατάκαρδα μερικά πράγματα.
3. Να διώξω και άλλους τοξικούς ανθρώπους απο την καθημερινότητά μου.
4. Να βελτιωθώ στη δουλειά μου.
5. Να βελτιώσω τις σχέσεις μου με τους ανθρώπους που αγαπώ και εκτιμώ.
6. Να εκδηλώνω την αγάπη μου πιο άμεσα στους ανθρώπους που το αξίζουν πραγματικά.
7. Να οργανώσω το αεροπορικό ταξίδι που θέλω να κάνω μαζί σου.
8. Να μη χάσουμε ΚΑΜΙΑ δραστηριότητα, εκδήλωση και γιορτή και εφέτος!
9. Να χαρούμε στο έπακρο τις διακοπές μας!
10. Να βλεπουμε τα αεροπλάνα απο το μπαλκόνι και το χειμώνα!
11. Να μάθω όλα τα κόλπα του blogging.
12. Να ενημερώνω πιο συχνά το blog μου.
13. Να αποδέχομαι τα λάθη μου ως μαμά.
14. Να μην περιμένω να είμαι τέλεια σε όλα.
15. Να καταλάβω ότι και οι μαμάδες έχουν τις κακές μέρες ή στιγμές τους.
16. Να σου δίνω και άλλα φτερά να πετάξεις.
17. Να βρω τροπο να αρχειοθετήσω τις κατασκευές και τις ζωγραφιές σου.
18. Να αγοράσω την επαγγελματική φωτογραφική μηχανή για να αποτυπώσω και άλλες στιγμές μας.
19. Να μάθω να μαγειρεύω πιο...σύνθετα φαγητά.
20. Να με ευχαριστιέμαι.
21.Να "κατεβάζω" ιδέες για δραστηριότητες μαζί σου, όταν ο καιρός δε βοηθά.
22. Εντάξει, να μη με πειράζει και λίγη σκόνη ή ακαταστασία στο σπίτι, ε; 
23.Να κάνω λες λίγα παραπάνω μαθήματα οδήγησης, να θυμηθώ το τιμόνι; Μπα, οχι ε; Μια χαρά τα καταφέρνουμε.
24. Να μάχομαι πάντα για το δίκαιο και το σωστό.
25. Να συνεχίσω να λέω την άποψή μου ανεξαρτήτως του όποιου κόστους.
26. Να σιδερώνω τα ρούχα στην ώρα τους να μη γίνονται βουνό και με πιάνει πονοκέφαλος.
27.Να αφήνω καμιά φορά και τα μαλλιά μου στη φυσική μορφή τους.
28.Να δοκιμάσω γεύσεις παράξενες.
29.Να ξανατραγουδήσω σε κάποια μουσική σκηνή.
30.Να αρχίσω να γράφω πιο επιμελημένα τις ιστορίες λεωφορείου.
31. Να φάω επιτέλους για μια φορά τη Μερέντα με το κουτάλι της σούπας.
32. Να βολτάρουμε σε μέρη άγνωστα της Θεσσαλονίκης μας.
33. Να μη μειώσω την κατανάλωση καφέ. Δικαιούμαι κι εγώ μια κατάχρηση!
34. Να αγοράζω και άλλους μαρκαδόρους και μπογιές και μολύβια και στυλό να μη χωράνε πια μέσα στο σπίτι.
35. Να κάνουμε και άλλες και άλλες και άλλες κατασκευές!
36. Να κάνουμε του κόσμου τις εκδρομές!
37. Να "γλεντάμε" τη ζωή!
38. Να βρίσκουμε χαρά παντού!
39. Να κάνουμε του κόσμου τις αγκαλιές!

ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ.
Η ΜΑΜΑ που μεγαλώνει μαζί σου.



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δάκρυα "πορτοκάλια"

Τα πορτοκάλια είναι νόστιμα, ειδικά εκείνα τα ζουμερά με τη γλυκόξινη γεύση. Έχουν βιταμίνες μα κυρίως έχουν μνήμες... Λίγους μήνες πριν φέρω στον κόσμο το παιδί μου, καθάριζα ένα ζουμερό πορτοκάλι. Τη λαχτάρα μου να το φάω διέκοψε η "παρέμβαση" του αδελφού μου του Δημήτρη. Έσπευσε να με ενημερώσει και να με προστατεύσει. "Σοφουλάκι, μην τρως πορτοκάλια τα βράδια! Δεν θα μπορείς να κοιμηθείς! Θα νιώθεις κάψιμο!"  . Στις μεταφορικές έννοιες της καθημερινότητας λέμε "σαν πορτοκάλια τα δάκρυά της..." Σε λίγο καιρό, τον Αύγουστο που θα έρθει, κλείνουμε 4 χρόνια από το θάνατο του Δημήτρη μας. Τέσσερα χρόνια χωρίς τον πολυαγαπημένο γιο της μάνας μας, τον αδελφό μου και θείο της κόρης μου...λάτρευε ο ένας τον άλλον...Λατρευόμασταν. Κάθε φορά, κάθε μέρα πριν φύγω για τη δουλειά, χώνω μέσα στην τσάντα μου ένα πορτοκάλι...

Σήμερα θα σου μιλήσω για τη μαμά μου.

Θυμάμαι τη μαμά μου... τα πρωινά που μας έντυνε για το σχολείο... εκείνο το σφίξιμο του αποχωρισμού που ένιωθα και την ανυπομονησία να έρθει το μεσημέρι. Που θα άνοιγε την πόρτα και θα την έβλεπα στο σπίτι, να συγυρίζει, να μαγειρεύει και να στρώνει το τραπέζι. Να τη βλέπω. Μου έφτανε. Θυμάμαι τη μαμά μου τα καλοκαίρια...στο μπαλκόνι να κεντά και εγώ να ετοιμάζομαι να πάω για παιχνίδι με τις φίλες μου για ώρες ατελείωτες. Θυμάμαι που μας φώναζε από το μπαλκόνι η μαμά για να επιστρέψουμε στο σπίτι. Πού να το ξέραμε τότε τι σήμαινε η κινητή τηλεφωνία; Θυμάμαι τις εκδρομές μας τα Σάββατα για μπάνιο στη Χαλκιδική. Χρόνια μετά η ίδια ανακάλυψε τις ομορφιές και της Πιερίας. Θυμάμαι τη γεύση της μερέντας στο ψωμί. Ήταν αλλιώτικη τότε.  Και θυμάμαι τον καιρό που εργαζόταν η μαμά τα μικρά αλλά πολύ δυνατά συναισθηματικά σημειώματα που γράφαμε η μία στην άλλη... "Φουφουκίτσα μου σ'αγαπώ πολύ. Δε θα αργήσω. Να με περιμένεις". Τους καλύτερους καφέδες τους έχω ...

Αντίο Δημητράκη μου.

Γεννήθηκες στις 28 Αυγούστου 1975 και εγώ στις 21 Ιουνίου 1977. Είχαμε δύο χρόνια παρά κάτι διαφορά. "Για την ακρίβεια 22 μήνες" όπως έλεγε η μαμά. Παρόλο που ήσουν μεγαλύτερος από εμένα, η μαμά έλεγε ότι σε προστάτευα και προλάβαινα διάφορες ζημιές σου. Διόρθωνα τις αταξίες σου... Έτσι έσωσα ένα κρυσταλλένιο βάζο που επιχείρησες εν αγνοία σου να σπάσεις τον καιρό που μέναμε στη λατρεμένη μας οδό "Τυρολόης 5" στην Κάτω Τούμπα, ακριβώς απέναντι από το γήπεδο του ΠΑΟΚ. Έπιασα το βάζο και σε κοίταξα με ύφος "μα τι πας να κάνεις παιδί μου;". Μια άλλη φορά, βρήκα το χαμένο σου πράσινο ποδήλατο. Το είχες χάσει και στενοχωριόσουν. Σε είχα μαλώσει άσχημα θυμάμαι ο μπαμπάς "για την τόση επιπολαιότητά σου". Μια Κυριακή του 1985 που έγιναν εκλογές και επιστρέφοντας με το αυτοκίνητο από το εκλογικό κέντρο που ψήφισαν οι γονείς μας είδα από το παράθυρο το πράσινο ποδήλατο! "Το βρήκα! Το βρήκα ! Να το ποδήλατό μας" φώναξα. Ένα παιδάκι με ειδικές ανάγ...