Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βιαζόμαστε για τα Χριστούγεννα!

Αυτή η ανάρτηση επιβάλλεται να γραφτεί με κόκκινο χρώμα!

Τις τελευταίες μέρες με ρωτάς "πού είναι ο Βαφίλης μαμά; Σα εθει;".

Ε, βέβαια θα έρθει! 
Αλλά θα αργήσει λίγες μέρες ακόμη!



Μη νόμίζεις, κι εγώ περιμένω πώς και πώς τα Χριστούγεννα. Μπορεί και περισσότερο από εσένα!

"Μαμά, πού είναι ο Βαφίλης; Έχεται;;;"

Έρχεται, βέβαια έρχεται! Αλλά έρχεται από μακριά με το έλκηθρό του και πρέπει να προσέχει να μη χτυπήσει!"

"Να μη χτυπήσει;"
"Ναι...πρέπει να προσέχει".
"Να ποσέχει; Να του τηεφωνησωωωωω;;;;;;"




Εκεί πια δεν αντέχω και σε σφίγγω τόσο σφιχτά και τα φιλιά δεν έχουν σταματημό.

Να του τηλεφωνήσεις αγάπη μου! Όμως για στάσου!

Δε θα του στείλουμε και εφέτος το γράμμα μας;;;;





Ώρα για να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση λοιπόν...

Φα λα λα λα λα λα λα λα λααααααααα

Σχόλια

  1. Unknown29 Σεπτεμβρίου 2015 στις 2:33 π.μ.

    Αυτό το πράγμα που είναι κολλητές με τον Βασίλη! χαχαχα! Και η δικιά μου βασίλη τον λέει!
    Νομίζω ότι όλοι αρχίζουμε και ανυπομονούμε σιγά σιγα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. https://forever-hugs.blogspot.com/12 Οκτωβρίου 2015 στις 3:03 π.μ.

    Εννοείται Μάρθα!
    Ποιος δε λαχταρά τη μυρωδιά και την εικόνα των Χριστουγέννων;;;;;;
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δάκρυα "πορτοκάλια"

Τα πορτοκάλια είναι νόστιμα, ειδικά εκείνα τα ζουμερά με τη γλυκόξινη γεύση. Έχουν βιταμίνες μα κυρίως έχουν μνήμες... Λίγους μήνες πριν φέρω στον κόσμο το παιδί μου, καθάριζα ένα ζουμερό πορτοκάλι. Τη λαχτάρα μου να το φάω διέκοψε η "παρέμβαση" του αδελφού μου του Δημήτρη. Έσπευσε να με ενημερώσει και να με προστατεύσει. "Σοφουλάκι, μην τρως πορτοκάλια τα βράδια! Δεν θα μπορείς να κοιμηθείς! Θα νιώθεις κάψιμο!"  . Στις μεταφορικές έννοιες της καθημερινότητας λέμε "σαν πορτοκάλια τα δάκρυά της..." Σε λίγο καιρό, τον Αύγουστο που θα έρθει, κλείνουμε 4 χρόνια από το θάνατο του Δημήτρη μας. Τέσσερα χρόνια χωρίς τον πολυαγαπημένο γιο της μάνας μας, τον αδελφό μου και θείο της κόρης μου...λάτρευε ο ένας τον άλλον...Λατρευόμασταν. Κάθε φορά, κάθε μέρα πριν φύγω για τη δουλειά, χώνω μέσα στην τσάντα μου ένα πορτοκάλι...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Σήμερα θα σου μιλήσω για τη μαμά μου.

Θυμάμαι τη μαμά μου... τα πρωινά που μας έντυνε για το σχολείο... εκείνο το σφίξιμο του αποχωρισμού που ένιωθα και την ανυπομονησία να έρθει το μεσημέρι. Που θα άνοιγε την πόρτα και θα την έβλεπα στο σπίτι, να συγυρίζει, να μαγειρεύει και να στρώνει το τραπέζι. Να τη βλέπω. Μου έφτανε. Θυμάμαι τη μαμά μου τα καλοκαίρια...στο μπαλκόνι να κεντά και εγώ να ετοιμάζομαι να πάω για παιχνίδι με τις φίλες μου για ώρες ατελείωτες. Θυμάμαι που μας φώναζε από το μπαλκόνι η μαμά για να επιστρέψουμε στο σπίτι. Πού να το ξέραμε τότε τι σήμαινε η κινητή τηλεφωνία; Θυμάμαι τις εκδρομές μας τα Σάββατα για μπάνιο στη Χαλκιδική. Χρόνια μετά η ίδια ανακάλυψε τις ομορφιές και της Πιερίας. Θυμάμαι τη γεύση της μερέντας στο ψωμί. Ήταν αλλιώτικη τότε.  Και θυμάμαι τον καιρό που εργαζόταν η μαμά τα μικρά αλλά πολύ δυνατά συναισθηματικά σημειώματα που γράφαμε η μία στην άλλη... "Φουφουκίτσα μου σ'αγαπώ πολύ. Δε θα αργήσω. Να με περιμένεις". Τους καλύτερους καφέδες τους έχω ...
2 σχόλια
Διαβάστε περισσότερα

Αντίο Δημητράκη μου.

Γεννήθηκες στις 28 Αυγούστου 1975 και εγώ στις 21 Ιουνίου 1977. Είχαμε δύο χρόνια παρά κάτι διαφορά. "Για την ακρίβεια 22 μήνες" όπως έλεγε η μαμά. Παρόλο που ήσουν μεγαλύτερος από εμένα, η μαμά έλεγε ότι σε προστάτευα και προλάβαινα διάφορες ζημιές σου. Διόρθωνα τις αταξίες σου... Έτσι έσωσα ένα κρυσταλλένιο βάζο που επιχείρησες εν αγνοία σου να σπάσεις τον καιρό που μέναμε στη λατρεμένη μας οδό "Τυρολόης 5" στην Κάτω Τούμπα, ακριβώς απέναντι από το γήπεδο του ΠΑΟΚ. Έπιασα το βάζο και σε κοίταξα με ύφος "μα τι πας να κάνεις παιδί μου;". Μια άλλη φορά, βρήκα το χαμένο σου πράσινο ποδήλατο. Το είχες χάσει και στενοχωριόσουν. Σε είχα μαλώσει άσχημα θυμάμαι ο μπαμπάς "για την τόση επιπολαιότητά σου". Μια Κυριακή του 1985 που έγιναν εκλογές και επιστρέφοντας με το αυτοκίνητο από το εκλογικό κέντρο που ψήφισαν οι γονείς μας είδα από το παράθυρο το πράσινο ποδήλατο! "Το βρήκα! Το βρήκα ! Να το ποδήλατό μας" φώναξα. Ένα παιδάκι με ειδικές ανάγ...
2 σχόλια
Διαβάστε περισσότερα